Jeff Stryker (ur. 21 sierpnia 1962 w Carmi) – amerykański aktor, scenarzysta, reżyser i producent filmów pornograficznych, muzyk, autor tekstów, piosenkarz, artysta estradowy i przedsiębiorca.
Jeden z najpopularniejszych aktorów porno w popkulturze lat 80. XX wieku. Swoją karierę w gejowskiej branży filmowej porno rozpoczął w wieku 23 lat. Wyróżniał się wśród innych odtwórców ról erotycznych wielkością penisa (ok. 25 cm w stanie wzwiedzionym), występując wyłącznie z prezerwatywą w produkcjach pornograficznych heteroseksualnych, biseksualnych, gejowskich. Nadano jemu cechy upodabniające do Marlona Brando i Elvisa Presleya.
John Waters określił go jako „Cary’ego Granta pornografii”, a według opinii Watersa, Stryker powinien zastąpić Charliego Hunnama w ekranizacji bestsellerowej powieści E.L. James Pięćdziesiąt twarzy Greya. Z kolei artystka Rachel Mason opisała go jako „Brada Pitta filmów gejowskich”.
W lipcu 2019 zajął drugie miejsce w rankingu „250 największych gejowskich gwiazd porno w historii kina”, przeprowadzonym przez „Boy Culture”, a magazyn „Instinct” określił go „gejowską lalką Kena” i „gejowską wersją Jenny Jameson z branży dla dorosłych”.
Wczesne lata życia Urodził się w Carmi w Illinois jako syn Nority, pielęgniarki, i Joego Howarda Peytona, biznesmena i sprzedawcy samochodów. Jego ojciec był weteranem armii i masonem. Jego rodzina miała pochodzenie angielskie, niemieckie, słowackie i irlandzkie. Wychowywał się w dużej rodzinie z trzema braćmi – Maurim, Tedem i Otto – oraz czterema siostrami w Springfield, gdzie uczęszczał do Springfield High School. Miasto Springfield borykało się z problemami ekonomicznymi, a gdy dorastał, była fala przestępczości i często wdawał się w bójki. Mając zaledwie 11 lat pracował dorywczo na własne utrzymanie. W wieku 13 lat został wysłany przez swoich rodziców do szkoły wojskowej Missouri Military Academy w Mexico w stanie Missouri, gdzie otrzymał GED. Jego rodzice rozwiedli się, gdy miał 14 lat. Ojciec ożenił się ponownie z Susan, a matka wyszła za mąż za Charlesa Laverne’a Smitha, rolnika i handlarza siana, nauczyciela w szkółce niedzielnej w kościele metodystów w Rushville, a później w Kościele Nazarejczyka.
Stryker początkowo chciał zostać pracownikiem agencji handlu nieruchomościami. Pracował jako ogrodnik, mechanik i striptizer oraz dostarczał balony. Studiował na wydziale nieruchomości i fotografii w Lincoln Land Community College na Sangamon State University w SpringfieldKevin Koffler, Sex, Videotape and Maybe Lies: An Interview with Gay Icon Jeff Stryker, „The Advocate”, 1989-09-12, s. 26..
Początki kariery w branży porno Stryker podczas nauki wraz z kolegą Daglishem odpowiedział na ogłoszenie dla fotomodel do aktów zamieszczone w lokalnej gazecie i dorabiał w reklamie. Wówczas lokalny fotograf wysłał jego zdjęcie w spodenkach rowerowych do Johna Travisa, filmowca produkcji pornograficznych Falcon Studios w Los Angeles w Kalifornii. Travis, który zaczynał w branży kręcąc 8–milimetrowe taśmy, w tym dwie gejowskie sceny porno z udziałem Johna Holmesa, zaproponował Strykerowi udział w scenie swojej produkcji. Początkowo współpracownik Travisa, Chuck Holmes, założyciel Falcon Studios, miał sfinansować Strykerowi lot z Burbanku do San Francisco, lecz ostatecznie wycofał się ze współpracy. Z kolei John Travis przeszedł do studia Catalina Video w Los Angeles i, po długiej negocjacji, zatrudnił Strykera w roli protagonisty swoich filmów jako aktyw. W życiu prywatnym, Stryker i o 20 lat starszy Travis przez dwa i pół roku byli ze sobą w związku.
W realizacji biseksualnej Przełącznik jest włączony (The Switch Is On, 1985), nominowanej w 1988 do AVN Award w kategorii „najlepsze biseksualne wideo”, Stryker wystąpił w roli prostodusznego młodego farmera Boba. Następnie zagrał rolę złego chłopaka Jeffa, skazanego przez sąd na odbycie kary 30 dni więzienia za ukrywanie broni w gejowskim filmie kryminalnym Narzędzie mocy (Powertool, 1986), który stał się najbardziej udanym i najlepiej sprzedającym się filmem swoich czasów. Travis zdobył dwie branżowe nagrody przyznane w 1987 przez czasopismo „Adult Video News” – dla najlepszego reżysera gejowskiego wideo i najlepszego filmu gejowskiego wideo, a w latach 2002–2003 film był nominowany do Grabby Award jako najlepsze klasyczne wideo.
Po latach Stryker ujawnił, że w jego pierwszych filmach użyto jego twarzy i ciała, a w scenach zbliżenia penisa korzystano z dublera.
Rozwój kariery W 1986 Stryker podpisał kontrakt z założycielem Huge Video – Mattem Sterlingiem. Za rolę gwiazdy rocka w Życiu na szali (Bigger Than Life, 1986) został uhonorowany branżową nagrodą XRCO Award przyznaną przez X-Rated Critics Organization jako najlepszy aktor gejowski, a sam film dostał XRCO Award w kategorii najlepszy film gejowski i najlepszy reżyser filmów gejowskich. Jednak pracując dla różnych studiów i reżyserów, Stryker znalazł się w sporze kontraktowym z Mattem Sterlingiem.
W filmie Inches Video In Hot Pursuit (1987) w reż. Johna Travisa wystąpił w podwójnej roli profesjonalnego ilustratora i Indianina wojownika. Z kolei Stryker Force (1987) z jego udziałem był nominowany w 2002 do Grabby Award w kategorii najlepsze klasyczne wideo. Był też bohaterem filmów heteroseksualnych w reż. Paula Thomasa – Jamie Loves Jeff (1988) i Dziedziczka (Heiress, 1988), a także Bez serca (Heartless, 1990) w reż. Davida Elliota. Po udziale w filmie gejowskim Narzędzie mocy 2 (Powertool II: Breaking Out, 1991), uhonorowanym Grabby Award w kategorii „najlepsze wideo”, przeszedł z zarabiania 400 dolarów tygodniowo na 4 tys. dolarów.
Stryker pozował też jako fotomodel dla gejowskich magazynów. Był na okładkach: „Advocate Men” (w czerwcu 1986, w czerwcu 1987 i w sierpniu 1989), „Inches” (w lipcu 1986), „Stars” (w styczniu 1987), „All Man” (lato 1987, w marcu 1991 i w lipcu 1996), „Stallion” (w sierpniu 1987), „Skin Flicks” (w październiku 1987), „Torso” (w lipcu 1989 i w grudniu 1990), „Man Date” (1990), „Advocate Classifieds” (w marcu 1995), „Urge” (grudzień 1995) i „Adam Gay Video XXX Showcase” (1998). Zdjęcia ze sceny z Adamem Grantem w kolejnym filmie Większy niż życie, w gorącej gonitwie (Bigger than Life, In Hot Pursuit, 1987) zostały opublikowane w Jeff Stryker Dreams (1987).
Spróbował swoich sił jako reżyser takich produkcji jak Buntownik (The Rebel, 1988), Strykin’ It Deep (1989), Ladies’ Man (1990), Dziki samiec (Wild Buck, 1993) z udziałem Toma Byrona i Santa’s Cummin’! (1996), gdzie wystąpił w stroju Świętego Mikołaja. Napisał też scenariusz do filmów – Raw (2001) z Kenem Rykerem i Jeff Stryker Does Hard Time (2001).
26 maja 2001 w klubie nocnym Circuit w dzielnicy Lake View w Chicago znalazł się na Ścianie Sław Grabby Award. 15 stycznia 2004 jego nazwisko trafiło do alei sław Hustler Porn Walk of Fame w West Hollywood, a w 2009 za swoją pracę w filmach dla dorosłych został wprowadzony do Alei Sław AVN Award.
Pokazy sceniczne W latach 1988–1999 odbył tournée po Stanach Zjednoczonych, Europie i Australii z widowiskiem Jeff Stryker Does Hard Time, wymyślonym przez Strykera, reżysera i dramaturga Seana Michaela i Johna Travisa, który odkrył Strykera i stworzył większość jego filmów. W czerwcu 1998 rozpoczął występy w nowojorskim Peep-show Ronniego Larsona.
W 2001 odwiedził Los Angeles, Chicago i Houston w Teksasie ze spektaklem Twardy czas (Hard Time), komedią rozgrywającą się w więzieniu. Wybrał się w trasę z przedstawieniem teatralnym Wyrafinowany wieczór z Jeffem Strykerem (A Sophisticated Evening with Jeff Stryker), prezentowanym w Los Angeles latem 2006 i w Provincetown w Massachusetts latem 2007. Producentem był pisarz komediowy Bruce Vilanch. W tym programie Stryker wykonał komiksowy monolog o swoim życiu i przygodach w filmach dla dorosłych, przeprowadził komediowy skecz z jednym z widzów, a w finale tańczył nago. W 2007 wspólnie z ekipą porno modeli przygotował odtwarzane na żywo przed publicznością sceny erotyczne do dwugodzinnego programu Twardy czas (Hard Time). Zdjęcia kręcono w większości miast w Ameryce Północnej, Kanadzie, Brazylii, Argentynie, Kolumbii, Australii oraz Europie (w Niemczech, Anglii, Szwecji i we Włoszech). W 2012 wystąpił w Fort Lauderdale na Florydzie.
Działalność muzyczna Zajmował się twórczością muzyczną country. Współpracował z Bobem Esty, producentem muzycznym odpowiedzialnym za hity m.in. Donny Summer i Cher. W 1993 nagrał singiel „Wild Buck” w trzech wersjach. W 2003 jako Jeff Stryker & His Soggy-Bottomed Boyz nagrał singiel z dwiema piosenkami – „Pop You in the Pooper” i „What a Man Has to Do”.
Merchandising 24 sierpnia 1999 Stryker zarejestrował swoje imię i nazwisko jako znak towarowy. Duże dochody przyniosły mu produkcje kalendarzy, kart do gry, widokówek z życzeniami, koszulek, odzieży i 30–centymetrowych lalek z jego postacią. Na rynku zabawek oferowano kopię całej jego postaci w mundurze wojskowym.
W 1991 ukazała się widokówka z jego wizerunkiem autorstwa paryskich artystów – malarza Pierre’a Commoya i fotografa Gilles’a Blancharda.
Firma Health Devices Inc. und California Publishers Liquidating Corp., produkująca gadżety erotyczne, wykonała „Jeff Stryker Cock and Balls”, wierny odlew jego zewnętrznych narządów płciowych i sporządziła ich silikonowe kopie w skali 1:1, które natychmiast podbiły ten rynek. Aktor otrzymał ze sprzedaży tego produktu ok. 25.000 USD (w sprzedaży detalicznej 60 dolarów), mimo że zaskarżył firmę o honorarium w wysokości 1 miliona USD, co było skutkiem błędów w kontrakcie. Wcześniej branża erotyczna oferowała gumowe, sztuczne penisy, będące jedynie atrapami tego narządu. Produkt oferowany dzięki odlewowi dokonanemu na Strykerze, po raz pierwszy w najdrobniejszym szczególe przypominał naturalny narząd płciowy. W 1995 dildo zostało przeanalizowane naukowo w artykule przedstawionym na konferencji Bowling Green State University w Bowling Green w Ohio w dziedzinie studiów kulturowych: Lesbian Pornography and Transformation: Foucault, Bourdieu i de Certeau Make Sense of the Jeff Stryker Dildo autorstwa Mary T. Conway, wówczas absolwentki studentka Uniwersytetu Temple. W artykule z 1999 salon.com napisanym przez dziennikarza nowojorskiego, dildo zostało opisywane jako obiekt kultury wyższej; wspomniano o tym w powieści Allana Gurganusa Plays Well with Others (1997), w której narrator czyści szafę wypełnioną dildami, a najlepszym znaleziskiem jest „Jeff Stryker, potwór, ale w jakiś sposób rzymski w swoim genialnym, obywatelskim pięknie”.
W styczniu 2004 w Holandii jego wizerunek pojawił się na znaczku pocztowym. We wrześniu 2013 nakładem wydawnictwa Bruno Gmünder Verlag w Berlinie ukazała się książka Catalina: The Vintage Years ze zdjęciami Strykera. Wziął udział w kampanii uprawu marihuany do celów medycznych wydając 250–stronicowy album Organic Marijuana Grow.
Obecność w kulturze masowej
Znalazł się też na okładce magazynu australijskiego „Campaign” (w maju 1985), „Just Men” (w kwietniu 1986), nowozelandzkiej edycji „Out!” (w grudniu 1988), „Edge” (1989) i „Genre” (w lutym 1999).