Francis Townsend Hunter, Frank Hunter (ur. 28 czerwca 1894 w Nowym Jorku, zm. 2 grudnia 1981 w Palm Beach) – amerykański tenisista, zwycięzca mistrzostw USA i Wimbledonu w grze podwójnej, mistrz olimpijski w deblu, reprezentant w Pucharze Davisa.
Kariera tenisowa Praworęczny woleista, dysponujący również silnym serwisem i forhendem, był jednym z czołowych graczy w latach 20. Kilkakrotnie był bliski singlowego tytułu w imprezach wielkoszlemowych, ale w finale Wimbledonu w 1923 roku przegrał z Billem Johnstonem, w finale mistrzostw USA 1928 roku poniósł porażkę z Henrim Cochetem, a rok później z Williamem Tildenem.
Sukcesy odnosił głównie w grze podwójnej. W 1927 roku, w parze z Williamem Tildenem, pokonał w finale mistrzostw USA Billa Johnstona i Richarda Williamsa. W 1924 roku odniósł triumf w zmaganiach deblowych na Wimbledonie, partnerując Vincentowi Richardsowi. Ponadto deblowe mistrzostwo Wimbledonu zdobył także w 1927 roku z Tildenem.
Hunter miał na koncie dwa zwycięstwa wimbledońskie w grze mieszanej, w 1927 roku z Elizabeth Ryan i w 1929 roku z Helen Wills. W parze z Helen Wills dwa razy przegrywał mikstowe finały mistrzostw Francji, w 1928 i 1929 roku.
Wystąpił w trzech edycjach Pucharu Davisa − w 1927, 1928 i 1929 roku. W 1927 Amerykanie wystąpili od razu w finale (przeciwko Francuzom – „Czterem Muszkieterom Tenisa”) jako obrońcy trofeum, a Hunter pojawił się na korcie w deblu, partnerując Tildenowi. Zdobyty punkt deblowy, po zwycięstwie nad Jakiem Brugnonem i Jeanem Borotrą, dał reprezentacji amerykańskiej prowadzenie 2:1, ale ostatecznie nie wystarczył do obrony Pucharu. W 1928 Hunter w finale również wystąpił w deblu, także z Tildenem, przegrywając z Henrim Cochetem i Jeanem Borotrą, a w 1929 grał jedynie we wcześniejszych rundach. Łączny bilans występów Huntera w Pucharze Davisa to 3 wygrane i 1 porażka w singlu, 1 wygrana i 1 porażka w deblu.
W 1924 roku Hunter w parze z Vincentem Richardsem zdobył złoty medal podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu w grze podwójnej. W finale Amerykanie pokonali Francuzów Jacques’a Brugnona i Henriego Cocheta 4:6, 6:2, 6:3, 2:6, 6:3.
Hunter pięciokrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego między 1922 a 1929 rokiem, w tym jako wicelider w 1927, 1928 i 1929, a także trzy razy w czołowej dziesiątce nieoficjalnego rankingu światowego, w 1928 roku na 4. miejscu. Poza najbardziej prestiżowymi mistrzostwami USA na kortach trawiastych, dwa razy wygrywał halowe mistrzostwa w singlu i trzy razy w deblu. W finałach singlowych pokonał w 1922 roku Franka Andersona, w 1930 roku Juliusa Seligsona, ponadto w 1923 i 1924 przegrywał finały z Richardsem, a w 1929 z Borotrą. Tytuły deblowe w halowych mistrzostwach USA zdobył w 1923 i 1924 z Richardsem oraz w 1929 roku z Tildenem.
W 1931 roku Hunter został jednym z pierwszych tenisistów zawodowych, po Richardsie i Tildenie. Odbył serię pokazowych spotkań z Tildenem i Karelem Koželuhem, w 1933 roku przegrał w finale mistrzostw USA profesjonalistów z Richardsem. W 1937 roku został promotorem tenisa zawodowego i zasłynął podpisaniem kontraktu z Brytyjczykiem Fredem Perrym.
W 1961 roku nazwisko Huntera wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (0–3)
Gra podwójna (3–0)
Gra mieszana (2–2)
Bibliografia
Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997 Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978 Profil na stronie International Tennis Hall of Fame
Kategoria:Amerykańscy tenisiści Kategoria:Amerykańscy olimpijczycy (Paryż 1924) Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1924 Kategoria:Medaliści letnich igrzysk olimpijskich w tenisie Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924 Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1981 Kategoria:Amerykańscy medaliści olimpijscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Jorku