David Pablo Nalbandian (ur. 1 stycznia 1982 w Córdobie) – argentyński tenisista specjalizujący się w grze pojedynczej.
Kariera tenisowa W zawodowym gronie tenisistów Nalbandian zadebiutował w 2000 roku, a karierę zakończył w 2013 roku. W przeciągu swojej kariery wygrał łącznie 11 turniejów rangi ATP World Tour. Pierwsze zwycięstwo odniósł w 2002 roku w Estoril, a ostatnie w sierpniu 2010 w Waszyngtonie. W roku 2005 został mistrzem Tennis Masters Cup, gdzie gra ośmiu najwyżej sklasyfikowanych tenisistów bieżącego sezonu. Dodatkowo w dalszych 13 turniejach Nalbandian był finalistą, w tym wielkoszlemowego Wimbledonu z 2002 roku. Najwyżej w rankingu singlowym klasyfikowany był w marcu 2006 roku na 3. miejscu.
W rozgrywkach gry podwójnej Argentyńczyk osiągnął jeden finał. Najwyżej w zestawieniu deblowym znajdował się na 105. pozycji w październiku 2009 roku.
Jako reprezentant w Pucharze Davisa Nalbandian trzykrotnie osiągnął z reprezentacją finał, w latach 2006, 2008 oraz 2011. W 2006 Argentyńczycy przegrali w finale z Chorwacją, a w 2008 i 2011 z Hiszpanią. Łącznie w barwach narodowych Nalbandian wystąpił w 29 spotkaniach singlowych, z których w 23 wygrał oraz 21 meczach deblowych, z których w 16 zwyciężył.
Lata juniorskie Ma za sobą udaną karierę juniorską, z tytułami wielkoszlemowymi. W singlu wygrał US Open 1998 roku, w którego w finale pokonał Rogera Federera, natomiast w deblu został mistrzem Wimbledonu z 1999 roku w parze z rodakiem Guillermo Corią. Z nim to również przegrał w finale juniorskiego French Open w 1999 roku. W 1998 roku był klasyfikowany jako nr 3. w singlu i nr 6. w deblu w światowych rankingach juniorskich. W 2000 roku postanowił rozpocząć karierę seniorską.
Sezony 2000–2001 Swoje profesjonalne starty zaczynał od turniejów kategorii ATP Challenger Tour, do których dostawał się poprzez kwalifikacje. Swój pierwszy turniej ATP World Tour rozegrał w Miami. Do tych rozgrywek rangi ATP Masters Series dotarł przez eliminacje, ale w I fazie rozgrywek turnieju głównego nie sprostał Jimowi Courierowi. W 2000 roku awansował również do półfinału w Buenos Aires w ramach zawodów ATP Challenger Tour.
W 2001 roku, w połowie lutego, dotarł do ćwierćfinału turnieju ATP World Tour w Viña del Mar. Miesiąc później wygrał zawody ATP Challenger Tour w Salinas. Swój pierwszy półfinał rozgrywek ATP World Tour osiągnął podczas turnieju w Umagu. Mecz o finał przegrał z Hiszpanem Carlosem Moyą 4:6, 5:7, który później zwyciężył w całych rozgrywkach. Tydzień później, w Sopocie, również osiągnął półfinał, w którym nie sprostał Tommy'emu Robredo.
W sierpniu 2001 roku przystąpił do kwalifikacji wielkoszlemowego US Open. Argentyńczyk przeszedł je i dotarł w samym turnieju do III rundy. Swój pierwszy finał rozgrywek ATP World Tour zagrał w Palermo. W finale ostatecznie przegrał z Féliksem Mantillią 6:7(2), 4:6. Pod koniec roku wygrał imprezę ATP Challenger Tour w Montevideo.
W 2001 roku po raz pierwszy awansował do czołowej "50" rankingu seniorów. Na koniec sezonu został sklasyfikowany jako 47. zawodnik.
Sezon 2002 – finał Wimbledonu Trzeci rok w zawodowej karierze rozpoczął od awansu do ćwierćfinału w Auckland. W Australian Open doszedł do II rundy. W Buenos Aires zanotował kolejny ćwierćfinał. Tego roku po raz pierwszy wystąpił w Indian Wells (turniej z cyklu ATP Masters Series), gdzie doszedł do II rundy. Z turnieju w Miami odpadł w I rundzie.
W kwietniu wygrał swój pierwszy turniej rangi ATP World Tour, na nawierzchni ziemnej w Estoril. Wyeliminował po drodze m.in. Carlosa Moyę oraz Juana Carlosa Ferrero. W decydującym spotkaniu pokonał w dwóch setach Jarkko Nieminena 6:4, 7:6(5). Podczas rozgrywek ATP Masters Sereis w Monte Carlo, Rzymie i Hamburgu Nalbandian osiągnął odpowiednio III, II i I rundę. W French Open dotarł do III rundy przegrywając z Maratem Safinem 3:6, 3:6, 6:3, 4:6.
W lipcu osiągnął finał Wimbledonu. W meczu o tytuł ostatecznie przegrał z Lleytonem Hewittem 1:6, 3:6, 2:6.
Cykl US Open Series rozpoczął od ćwierćfinału w Montrealu, a w Cincinnati odpadł w I fazie rozgrywek. W samym US Open również przegrał w I rundzie. W Madrycie zanotował III rundę. Swoje drugie turniejowe zwycięstwo odniósł w Bazylei, gdzie w drodze do finału pokonał m.in. Rogera Federera i Tima Henmana. Pojedynek finałowy zakończył się zwycięstwem Nalbandiana 6:3, 6:2, 7:6(3) z Fernando Gonzálezem.
Rok 2002 ukończył jako 12. zawodnik na świecie.
Sezon 2003 – miejsce w TOP 10 na koniec sezonu Sezon 2003 rozpoczął od ćwierćfinału w Australian Open. W półfinałowym pojedynku przegrał z Rainerem Schüttlerem 3:6, 7:5, 1:6, 0:6. W lutym Nalbandian awansował po raz pierwszy w karierze do finału rozgrywek ATP World Tour w grze podwójnej, w Buenos Aires. Będąc w parze z Lucasem Arnoldem Kerem w finale przegrali 2:6, 2:6 z innym argentyńskim duetem, Mariano Hood-Sebastián Prieto. W turnieju w Hamburgu Nalbandian dotarł do półfinału singla. Walkę o finał przegrał ze swoim rodakiem Agustínem Callerim 4:6, 1:6.
W French Open odpadł w II rundzie, a w Wimbledonie w IV rundzie z Timem Henmanem. Podczas turnieju w Montrealu dotarł do finału, eliminując wcześniej swojego pogromcę z Australian Open, Rainera Schüttlera. W finale jednak przegrał z Andym Roddickiem 1:6, 3:6. W Cincinnati zagrał w ćwierćfinale, a w US Open dotarł do półfinału. Walkę o finał po raz kolejny przegrał Roddickiem, nie wykorzystując w trzecim secie piłki meczowej. Ostatecznie mecz rozstrzygnął się w pięciu setach dla Amerykanina, który wygrał 6:7(4), 3:6, 7:6(7), 6:1, 6:3. Jesienią, podczas rywalizacji w Bazylei Nalbandian po raz kolejny doszedł do finału, wcześniej rewanżując się Roddickowi za porażkę w US Open. Mecz o mistrzostwo oddał walkowerem Guillermo Corii.
Na koniec sezonu został sklasyfikowany jako ósmy tenisista w światowym rankingu. Dzięki temu wystąpił po raz pierwszy w turnieju Tennis Masters Cup, gdzie gra ośmiu najwyżej sklasyfikowanych tenisistów z sezonu. Jednak nie odegrał większej roli, odpadając po rozgrywkach grupowych.
Sezon 2004 W styczniu 2004 roku osiągnął ćwierćfinał turnieju w Melbourne. Pod koniec kwietnia, w okresie gry na nawierzchni ziemnej, wziął udział w turnieju w Monte Carlo, docierając do ćwierćfinału. Mecz o półfinał przegrał z Guillermo Corią 4:6, 3:6. W Barcelonie rozegrał swój kolejny ćwierćfinał w sezonie. W Rzymie awansował do finału imprezy, gdzie w meczu o tytuł spotkał się z Carlosem Moyą. Mecz zakończył się porażką Nalbandiana 3:6, 3:6, 1:6. Z turnieju w Hamburgu odpadł w I rundzie.
W wielkoszlemowym French Open osiągnął półfinał. Na drodze do finału stanął Nalbandianowi Gastón Gaudio, który ostatecznie wygrał pojedynek 6:3, 7:6(5), 6:0. W czerwcu zrezygnował ze startu w Wimbledonie. Pod koniec sezonu, podczas rozgrywek w Madrycie doszedł finału, jednak spotkanie o tytuł przegrał z Maratem Safinem 2:6, 4:6, 3:6. Swój trzeci finał w sezonie osiągnął w Bazylei, w którym uległ Jiříemu Novákowi
Ostatecznie Nalbandian sezon zakończył na 9. pozycji w rankingu.
Sezon 2005 – zwycięstwo w Tennis Masters Cup Na początku roku osiągnął ćwierćfinał Australian Open, odpadając po porażce 3:6, 2:6, 6:1, 6:3, 8:10 z Lleytonem Hewittem. Awansował również do IV i III rundy w Indian Wells i Miami. Swój kolejny tytuł wywalczył w Monachium pokonując w finale Andrei Pavela 6:4, 6:1. W Rzymie odpadł w I fazie rozgrywek, podobnie jak i w Hamburgu.
W French Open zagrał w IV rundzie. Po roku przerwy powrócił na trawiaste korty Wimbledonu zachodząc do ćwierćfinału. W US Open również uzyskał ćwierćfinał. Do końca roku zagrał też w półfinałach imprez w Madrycie oraz Bazylei.
Na koniec roku znalazł się po raz drugi w turnieju Tennis Masters Cup. W fazie grupowej zajął drugie miejsce, za Federerem. W półfinale pokonał Nikołaja Dawydienkę. W finale spotkał się z Federerem, którego pokonał 6:7(4), 6:7(11), 6:2, 6:1, 7:6(3).
Ostatecznie ukończył rok na 6. miejscu w światowym rankingu.
Sezon 2006 thumb|200px|left|David Nalbandian podczas US Open, 2006 Sezon 2006 Argentyńczyk rozpoczął od półfinału w Australian Open. Mecz o finał przegrał z Markosem Pagdatisem 6:3, 7:5, 3:6, 4:6, 4:6. W Indian Wells dotarł do IV rundy, a w Miami awansował do półfinału. Po roku przerwy powrócił na turniej w Monte Carlo dochodząc do III rundy. W maju, po raz drugi w karierze zatriumfował w Estoril, pokonując w finałowym pojedynku Nikołaja Dawydienkę 6:3, 6:4. Start w Rzymie Nalbandian zakończył na półfinale przegrywając mecz o finał z Federerem 3:6, 6:3, 6:7(5).
W wielkoszlemowym French Open Argentyńczyk dotarł do półfinału, w którym nie sprostał Federerowi. W Wimbledonie doszedł do III fazy rozgrywek, a w US Open do II rundy. W Madrycie uzyskał półfinał, a w meczu o finał ponownie nie sprostał Federerowi przegrywając 4:6, 0:6.
Swój trzeci start w końcoworocznym Tennis Masters Cup ukończył na drugim miejscu w grupie. W półfinale zmierzył się z Jamesem Blakiem, lecz ostatecznie Amerykanin pokonał Nalbandiana 6:4, 6:1.
Rok 2006 zakończył na 8. miejscu.
Sezon 2007 – tytuły ATP Masters Series W Australian Open i French Open Argentyńczyk dochodził do IV fazy rozgrywek. Wimbledon ukończył na III rundzie podobnie jak i US Open.
Jesienią wygrał halowy turniej ATP Masters Series w Madrycie, eliminując m.in. w ćwierćfinale Rafaela Nadala i w półfinale Novaka Đokovicia. W finale pokonał Rogera Federera 1:6, 6:3, 6:3. W ten sposób został pierwszym tenisistą, który zwyciężył z Nadalem, Đokoviciem i Federerem w jednym turnieju. Kilka tygodni później dotarł do kolejnego finału imprezy ATP Masters Series, tym razem w Paryżu. Wcześniej wyeliminował Federera, a w finale, w dwóch setach pokonał Nadala 6:4, 6:0.
Sezon zakończył na 9. miejscu w rankingu światowym.
Sezon 2008 thumb|150px|David Nalbandian podczas turnieju w Paryżu, 2008 Na początku roku wystartował w Australian Open, w którym odpadł w III rundzie. W Buenos Aires dotarł do finału, a w meczu o tytuł pokonał José Acasuso 3:6, 7:6(5), 6:4. Drugi finał w 2008 roku zagrał tydzień później, w Acapulco, turnieju rangi ATP International Series Gold. Decydujący pojedynek ostatecznie przegrał z Nicolásem Almagro 1:6, 6:7(1). W Indian Wells uzyskał ćwierćfinał, a w Miami II rundę. Na ceglanych kortach w Monte Carlo awansował do ćwierćfinału. Z turnieju w Rzymie odpadł w II fazie rozgrywek.
W French Open zagrał w II rundzie, a na trawiastych kortach Quens's Clubu uzyskał półfinał. Wimbledon zakończył na I rundzie. Tego lata wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Pekinie docierając do III rundy. W US Open również osiągnął III rundę.
W październiku podczas rozgrywek w Sztokholmie wygrał swój dziewiąty zawodowy turniej, pokonując w finale Robina Söderlinga 6:2, 5:7, 6:3. Kolejny finał Nalbandian rozegrał w Bazylei, ale przegrał go z Federerem 3:6, 4:6. Drugi raz z rzędu znalazł się w finale turnieju ATP Masters Series w Paryżu, lecz tym razem został pokonany 3:6, 6:4, 4:6 przez Jo-Wilfrieda Tsongę.
Sezon ukończył po raz pierwszy od pięciu lat poza czołową dziesiątką, na 11. pozycji.
Sezon 2009 – kontuzja biodra Rok 2009 rozpoczął od triumfu w Sydney, pokonując w finale Jarkko Nieminena 6:3, 6:7, 6:2. W Melbourne odpadł w II rundzie z Lu Yen-hsunem 4:6, 7:5, 6:4, 4:6, 2:6. W lutym tenisista argentyński awansował do półfinału rozgrywek w Buenos Aires. W Indian Wells awansował do IV rundy, a w Miami do II fazy.
Rozgrywki w Monte Carlo zakończył na III rundzie. W Barcelonie awansował do ćwierćfinału, ale w meczu o półfinał nie podjął walki z Rafaelem Nadalem, oddając go walkowerem. Nalbandian doznał kontuzji, która okazała się na tyle poważna, że wykluczyła go z gry praktycznie do końca sezonu. Późną wiosną przeszedł operację prawego biodra i powrót do gry zapowiedział w sezonie 2010.
Sezon zakończył na 64. miejscu w rankingu ATP.
Sezon 2010 thumb|200px|Nalbandian na kortach US Open, 2010