thumb|240px|Poświęcenie Szkoły Podchorążych w Łobzowie 12 stycznia 1919. Oznaczony 1) Emil Gołogórski Emil Gołogórski (ur. 27 lutego 1862 w Wiedniu, zm. 7 lutego 1921 w Warszawie) – generał porucznik inżynier Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 27 lutego 1862 w Wiedniu. Był narodowości polskiej i wyznania rzymskokatolickiego. Ukończył siedem klas szkoły realnej z maturą we Lwowie i w 1879 dwa semestry w Wyższej Szkole Technicznej w Wiedniu. W 1880 wstąpił do Technicznej Akademii Wojskowej w Wiedniu. 18 sierpnia 1883 ukończył studia z wynikiem bardzo dobrym i rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii, w stopniu podporucznika. Pierwszy przydział służbowy otrzymał do 1 pułku inżynieryjnego.

W 1893 był przydzielony do Dyrekcji Inżynierii w Trydencie (). 1 maja 1893 został przeniesiony do nowo powstałego 12 Batalionu Pionierów w Krakowie z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w Dyrekcji Inżynierii w Trydencie. W 1894 został awansowany na kapitana 2. klasy, powołany do służby w Sztabie Inżynierii i przydzielony do Dyrekcji Inżynierii w Krakowie. Prowadził prace projektowe i nadzorcze przy budowie obiektów fortecznych Twierdzy Kraków. Jego dziełem są forty pancerne: 44a „Pękowice”, 45a „Bibice”, 48a „Mistrzejowice”, 50 ½ OST „Barycz” / „Kosocice”, 50 ½ WEST „Kosocice” i fort pomocniczy piechoty 50a „Lasówka”. Do 1889 był referentem do spraw telefonów fortecznych, obiektów mostowych i min demolujących.

16 listopada 1918 został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Kraków”Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 88.. Od marca do czerwca 1919 w czasie wojny z Ukraińcami obowiązki dowódcy okręgu generalnego łączył z funkcją zastępcy dowódcy Grupy Operacyjnej generała Iwaszkiewicza. 7 maja 1919 został przyjęty został do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała porucznikaDz. Rozk. Wojsk. Nr 54 z 17 maja 1919, poz. 1670.. 30 maja 1919 został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Lwów” we LwowieDz. Rozk. Wojsk. Nr 68 z 21 czerwca 1919, poz. 2168.. W tym czasie Komisja Weryfikacyjna dla oficerów byłej armii austriackiej proponowała jego awansowanie na generała broni. 23 lutego 1920 zakończył służbę we Lwowie i został przeniesiony do stolicy. 10 marca tego roku wyznaczony został na stanowisko szefa Departamentu II Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych w WarszawieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 27 marca 1920, poz. 385.. Na tym stanowisku odpowiadał za organizację wojsk inżynieryjnych i saperów, wojsk łączności, wojsk kolejowych i wojsk samochodowych. We wrześniu powierzono mu szefostwo Grupy Technicznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. 21 kwietnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała porucznika, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiejDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 17 z 8 maja 1920, poz. 488.. Zmarł 7 lutego 1921 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

W 1893 ożenił się, miał córkę Marię (1900-1968) i dwóch synów: Leona (1894–1956), rotmistrza Wojska Polskiego, kawalera Virtuti Militari, i Jerzego Mieczysława (1896–1939), kapitana artylerii Wojska Polskiego.

Awanse porucznik (niem. Leutnant) – 1883 nadporucznik (niem. Oberleutnant) – 1 maja 1888 kapitan II klasy (niem. Hauptmann 2. Klasse) – 1 maja 1894 kapitan II klasy (niem. Hauptmann 1. Klasse) – 1895 major (niem. Major) – 1900 podpułkownik (niem. Oberstleutnant) – 1904 pułkownik (niem. Oberst) – 1 listopada 1907 generał major (nien. Generalmajor) – 31 października 1912 ze starszeństwem z 25 listopada 1912 marszałek polny porucznik (niem. Feldmarschalleutnant) – 1 września 1915 ze starszeństwem z 2 września 1915

Ordery i odznaczenia Krzyż za Obronę Śląska Cieszyńskiego I klasy – 2 października 1919 Medal Pamiątkowy za Obronę Śląska Cieszyńskiego Dekret pochwalny Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego Austro-Węgry Krzyż Komandorski Orderu Leopolda z dekoracją wojenną i mieczami – 6 sierpnia 1918 Krzyż Zasługi Wojskowej 2 klasy z dekoracją wojenną i mieczami – 27 lutego 1918 Order Korony Żelaznej 2 klasy z dekoracją wojenną i mieczami – 14 lipca 1917 Krzyż Rycerski Orderu Leopolda z dekoracją wojenną i mieczami – 7 grudnia 1914 Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy – 1899 Order Korony Żelaznej 3 klasy – 1911 Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze dwukrotnie – 1904 Oficerska Odznaka Honorowa Czerwonego Krzyża Krzyż za 35-letnią służbę wojskową dla oficerów Krzyż za 25-letnią służbę wojskową dla oficerów Krzyż Jubileuszowy Wojskowy

Zobacz też Generałowie Wojska Polskiego Generałowie i admirałowie II Rzeczypospolitej

Przypisy

Bibliografia

Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 37, Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, , s. 123,

Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem za Obronę Śląska Cieszyńskiego I klasy Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Obronę Śląska Cieszyńskiego Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy – generałowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Jubileuszowym Wojskowym Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Polacy odznaczeni Odznaką Honorową Czerwonego Krzyża (Austria) Kategoria:Polacy odznaczeni Odznaką za Służbę Wojskową (Austria) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Twierdza Kraków Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1921 Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu