Jego dziełem są forty pancerne: 44a „Pękowice”, 45a „Bibice”, 48a „Mistrzejowice”, 50 ½ OST „Barycz” / „Kosocice”, 50 ½ WEST „Kosocice” i fort pomocniczy piechoty 50a „Lasówka”. Do 1889 był referentem do spraw telefonów fortecznych, obiektów mostowych i min demolujących.

16 listopada 1918 został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Kraków”Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 88.. Od marca do czerwca 1919 w czasie wojny z Ukraińcami obowiązki dowódcy okręgu generalnego łączył z funkcją zastępcy dowódcy Grupy Operacyjnej generała Iwaszkiewicza. 7 maja 1919 został przyjęty został do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała porucznikaDz. Rozk. Wojsk. Nr 54 z 17 maja 1919, poz. 1670.. 30 maja 1919 został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Lwów” we LwowieDz. Rozk. Wojsk. Nr 68 z 21 czerwca 1919, poz. 2168.. W tym czasie Komisja Weryfikacyjna dla oficerów byłej armii austriackiej proponowała jego awansowanie na generała broni. 23 lutego 1920 zakończył służbę we Lwowie i został przeniesiony do stolicy. 10 marca tego roku wyznaczony został na stanowisko szefa Departamentu II Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych w WarszawieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 27 marca 1920, poz. 385..