thumb|200x150px|Logotyp Cyndi Lauper, właśc. Cynthia Ann Stephanie Lauper (ur. 22 czerwca 1953 w Nowym Jorku) – amerykańska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka. Słynie z unikalnego stylu, który obejmuje różnokolorowe fryzury i ekstrawaganckie stroje, a także z czterooktawowej skali głosu. Na całym świecie sprzedała ponad 50 milionów płyt i zyskała uznanie również za swoją działalność charytatywną. W 2025 wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.
Rozpoczęła solową karierę muzyczną w 1983. Jej pierwszy singiel Girls Just Want to Have Fun został uznany za nieoficjalny manifest kobiecej niezależności. Jej pierwszy album She’s So Unusual sprzedał się w ponad sześciu milionach egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Również jej drugi album wydany w 1986 True Colors odniósł sukces, sprzedając się w ponad dwóch milionach egzemplarzy. Nagrała dwie piosenki do filmu Richarda Donnera Goonies z 1985. Zadebiutowała na Broadwayu w 2006, w Studio 54. Zagrała wtedy Jenny w musicalu Opera za trzy grosze Kurta Weilla. Jest autorką muzyki i słów do musicalu Kinky Boots, który był wystawiany na Broadwayu w latach 2013–2019.
Jest zdobywczynią złotych i platynowych płyt, a także nagród Grammy, Tony i MTV Video Music Awards. W 2016 odsłoniła swoją gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles. W 2017 dołączyła do galerii sławy Songwriters Hall of Fame.
Przez całą swoją karierę angażuje się w działalność na rzecz osób LGBT. Została członkinią zarządu fundacji Matthew Shepard Foundation i założyła własną organizację non-profit True Colors United. W 2007 i 2008, by promować poprawienie sytuacji prawnej i społecznej osób LGBT, zorganizowała trasę koncertową True Colors Tour, w której poza nią udział wzięło wielu innych twórców muzycznych.
Młodość i wykształcenie Urodziła się 22 czerwca 1953 w Brooklynie w Nowym Jorku jako Cynthia Ann Stephanie Lauper.
Jej matka Catrine Gallo była Włoszką z Sycylii i imigrowała do Stanów Zjednoczonych wraz z rodziną. Używała pseudonimu Catrine Dominique i miała aspirację, aby zostać piosenkarką, czemu nie była przychylna jej rodzina, ponieważ wśród włoskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych istniała opinia, że szkoły artystyczne są dla kobiet lekkich obyczajów. Wyszła za Niemca ze Szwajcarii, Fredericka Laupera, i urodziła trójkę dzieci, u których starała się wykreować wrażliwość artystyczną.
Cynthia Lauper wychowała się w rodzinie rzymskokatolickiej. Miała starszą siostrę Ellen oraz młodszego brata Freda. Jej rodzice rozwiedli się, gdy miała pięć lat. Później jej matka ponownie wyszła za mąż. Po wielu latach w swej autobiografii Cindy Lauper przyznała, że ojczym nie tylko maltretował matkę, ale również groził, że zgwałci jej młodszą córkę.
Jako dziecko Lauper upodobała sobie piosenki z ówczesnych musicali oraz takich artystów jak Barbra Streisand, Luis Armstrong, The Beatles, Ella Fitzgerald, Judy Garland i Billie Holiday. Śpiewała starszym paniom, które siedziały zwykle na ławce przed kamienicą, za co otrzymywała drobną zapłatę. Od swojej starszej siostry otrzymała na urodziny gitarę. Mając dwanaście lat, zaczęła komponować własne piosenki. W tym czasie wraz z rodziną przeprowadziła się do nowojorskiej dzielnicy Queens, gdzie spędziła resztę swojego dzieciństwa. Mieszkała wtedy w sąsiedztwie Ozone Park. Jeszcze w tym okresie zaczęła nosić kolorowe stroje i domagać się, aby nazywano ją Cyndi, co później stało się istotnym elementem jej kariery artystycznej.
Chodziła do liceum Richmond Hill High School. Przerwała jednak naukę i uciekła z domu ze strachu przed ojczymem. Najpierw mieszkała w schronisku dla bezdomnych i próbowała różnych zawodów. Następnie wyjechała do Kanady i zatrudniła się w szkółce leśnej. Kiedy jej matka się rozwiodła, Lauper powróciła do domu. Aby zarobić na samodzielne życie, zatrudniła się w butiku Screaming Mimi’s w Greenwich Village, który prowadziła ekscentryczna projektantka mody Laura Willis. W końcu wyjechała do Vermont, gdzie ukończyła wyższą szkołę artystyczną Johnson State College.
Kariera muzyczna Wczesna kariera (lata 70.) Swoją karierę muzyczną rozpoczęła w latach siedemdziesiątych. Śpiewała w nowojorskich klubach. Dołączyła najpierw do zespołu Doc West, a potem Flyer, z którymi śpiewała covery utworów folklorystycznych, disco i rocka.
W 1977 całkowicie straciła głos. Lekarze uznali, że uszkodzenie jest poważne. Zgłosiła się jednak na wokalny kurs do trenerki Katie Agresty, która pomogła jej wznowić karierę i odkryła, że głos Lauper ma pięć oktaw.
Blue Angel (1978–1982) W 1978 roku poznała saksofonistę Johna Turiego, z którym założyła zespół Blue Angel. Kapela nagrała taśmę demo i dała ją do posłuchania Steve’owi Massarsky’emu, menedżerowi zespołów The Allman Brothers i The Wailers. Menedżer zarekomendował nową grupę wytwórni Polydor. Ta podpisała z muzykami kontrakt na 5000 dolarów amerykańskich. W 1980 zespół nagrał debiutancką płytę. Album zawierał nowofalową wersję rockabilly i został ciepło przyjęty przez krytykę. Nie odniósł jednak komercyjnego sukcesu. Grupa zwolniła Massarsky’ego, a ten w odpowiedzi oskarżył muzyków o zerwanie umowy, żądając 80 000 dolarów odszkodowania. To doprowadziło Lauper do bankructwa w 1982 Grupa Blue Angel rozpadła się, a Lauper znów zaczęła podejmować się różnych prac i występować w różnych klubach, najczęściej w El Sombrero. W czasie jednego z koncertów zauważył ją początkujący menedżer David Wolf, który z czasem został jej kochankiem i menedżerem.
She’s So Unusual (1983–1986) alt=|mały|206x206px|Cyndi Lauper (z lewej) 28 stycznia 1985, pozująca z fanem, noszącym sweter promujący akcję We Are the World W 1983 Lauper podpisała kontrakt z wytwórnią Portrait Records, należącą do CBS. Wytwórnia zaproponowała Lauper zestaw piosenek innych autorów. Piosenkarka wynegocjowała kompromis z wytwórnią. Zgodziła się na wykorzystanie części piosenek, ale pod warunkiem, że będzie mogła zmienić ich aranżację i tekst. Tak stało się między innymi z utworem Girls Just Want To Have Fun (z ang. Dziewczyny chcą się tylko zabawić), który został stworzony w 1979 roku przez Roberta Hazarda i w oryginale był napisany z męskiej perspektywy oraz miał wydźwięk seksualny. Lauper postanowiła uczynić z niego polityczną deklarację kobiecej niezależności.
W 1983 wydano pierwszy singiel Lauper, Girls Just Want to Have Fun. Zajął on drugie miejsce na amerykańskiej liście przebojów Billboard Hot 100 i brytyjskiej UK Singles Chart. Lauper utrwaliła wtedy swój wizerunek sympatycznej ekscentryczki z lśniąco pomarańczowymi włosami, abstrakcyjnym makijażem, kolorowym strojem i unikatowym stylem wokalnym. Inny singiel z płyty Lauper, Time After Time, zajął pierwsze miejsce na Billboard Hot 100, otrzymał złotą płytę w 1989 i stał się jednym z najczęściej coverowanych utworów w historii muzyki pop, między innymi przez Milesa Davisa.
W 1983 ukazał się jej pierwszy album solowy She’s So Unusual. Produkcję wsparli Rob Hyman i Eric Bazillian z zespołu The Hooters. Płyta zajęła czwarte miejsce na amerykańskiej liście przebojów Billboard 200. Niedługo po wydaniu płyty Lauper wyruszyła w światową trasę koncertową Fun Tour, która trwała od 22 listopada 1983 do 9 grudnia 1984.
Trzecim jej singlem była piosenka She Bop, której tekst traktował o masturbacji. Pomimo skandalicznego tekstu utwór zajął trzecią pozycję na Billboard Hot 100 i stał się kolejnym w karierze Cyndi Lauper singlem, który otrzymał status złotej płyty. All Through the Night został wydany jako czwarty singel i zajął piąte miejsce na amerykańskiej liście Hot 100, co sprawiło, że Lauper stała się pierwszą w historii muzyki rozrywkowej piosenkarką, której cztery single z debiutanckiego krążka znalazły się w pierwszej piątce Hot 100.
W 1985 odebrała nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy nowy artysta. Jej album był nominowany w kategorii Najlepszy nowy artysta, piosenka Girls Just Want to Have Fun została nominowana w kategorii Nagranie roku i Best Female Pop Vocal Performance, a piosenka Time After Time została nominowana w kategorii Piosenka roku. Lauper otrzymała również osiem nominacji do nagrody MTV Video Music Awards, ale zdobyła statuetkę jedynie za teledysk do piosenki Girls Just Want to Have Fun.
W marcu 1985 Cyndi Lauper wzięła udział w charytatywnym projekcie „We Are the World” obok takich wykonawców jak Quincy Jones, Michael Jackson, Tina Turner, Bruce Springsteen, Lionel Richie czy Stevie Wonder. 7 maja 1984 zrzeszenie amerykańskich wydawców Recording Industry Association of America przyznało albumowi She’s So Unusual status platynowej płyty za ponad milion sprzedanych egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych. Do 1997 album otrzymał 6 platynowych płyt za 6 milionów sprzedanych egzemplarzy.
W 1985 nagrała piosenki What A Thrill i The Goonies 'R' Good Enough na potrzeby filmu Stevena Spielberga Goonies. Wydana jako osobny singiel The Goonies 'R' Good Enough zajęła dziesiąte miejsce na liście Billboard Hot 100. What A Thrill została natomiast nominowana do nagrody Grammy w kategorii Best Female Rock Vocal Performance w 1986.
True Colors (1986–1988)
W 1986 ukazał się jej drugi album True Colors. Album znacznie różnił się i był staranniej przygotowany od debiutanckiej płyty. Wystąpili na nim gościnnie tacy artyści jak Nile Rodgers z Chic, Adrian Belew z King Crimson i Billy Joel. Płyta zajęła czwarte miejsce na amerykańskiej liście przebojów Billboard 200, a promująca ją ballada True Colors pierwsze miejsce na Billboard Hot 100 i była nominowana do nagrody Grammy w kategorii Best Female Pop Vocal Performance. Na drugi singel wybrano nagranie Change Of Heart, który zajął trzecie miejsce na Billboard Top 100 i był ostatnim w karierze Lauper przebojem, który znalazł się w pierwszej piątce. Teledysk do tej piosenki został nakręcony w centrum Londynu na placu Trafalgar Square.
W 1986 wyruszyła w trasę koncertową True Colors World Tour. 12 marca 1987 nagrała swój koncert w Paryżu, który został wydany na kasetach VHS pod tytułem Cyndi Lauper in Paris. Nagranie zostało nominowane do Grammy w kategorii Best Performance Music Video.
Cover przeboju Marvina Gaye What’s Going On jako trzeci promował płytę i został wdany w 1987. Kolejnymi wydanymi singlami z płyty były Boy Blue i Maybe He'll Know.
Do 1994 album True Colors otrzymał dwie platynowe płyty. Wszystkie zyski ze sprzedaży singla Boy Blue artystka przekazała na rzecz akcji pomagania osobom zarażonych wirusem HIV.
A Night to Remember (1989–1992)
W roku 1989 ukazał się jej trzeci album, A Night to Remember (z ang. Noc do zapamiętania). Album został negatywnie oceniony przez krytyków. Także sama Lauper przyznała, że nie jest z niego zadowolona i w jednym z wywiadów nazwała go A Night to Forget (z ang. Noc do zapomnienia).
Jedynie pierwszy wydany promujący płytę utwór I Drove All Night znalazł się w pierwszej dziesiątce na liście Billboard Hot 100 (zajął 6. miejsce). Pozostałymi wydanymi utworami z płyty były: My First Night Without You, A Night to Remember, Heading West i Primitive.
21 kwietnia 1989 wyjechała w trasę koncertową A Night To Remember Tour.
21 lipca 1990 wokalistka wzięła udział w transmitowanym na cały świat charytatywnym koncercie The Wall Live in Berlin, wykonując utwór Another Brick in The Wall (cz. II).
W 1992 Cyndi Lauper nagrała nowy singel. Była to piosenka The World Is Stone, francuska wersja Le Monde est stone z musicalu Starmania. Promowała ona ścieżkę dźwiękową musicalu, którego nazwa została przetłumaczona na Tycoon.
Hat Full of Stars i Twelve Deadly Cyns... And Then Some (1993–1996)