Damon Graham Devereux Hill OBE (ur. 17 września 1960 w Londynie) – brytyjski kierowca wyścigowy. W sezonach 1992–1999 startujący w mistrzostwach świata Formuły 1. Mistrz świata z 1996 i wicemistrz świata w sezonach 1994 i 1995. W Formule 1 odniósł 22 zwycięstwa i 42. miejsca na podium.
Karierę rozpoczął w 1981 roku od startów w wyścigach motocyklowych. Po ukończeniu szkoły Winfield Racing School w 1983 przesiadł się do samochodów jednomiejscowych. W latach 1986–1988 startował w Brytyjskiej Formule 3, gdzie w ostatnim sezonie startów w tej serii zdobył trzecie miejsce. W połowie 1989 startował w Formule 3000, w której jeździł do 1991. W tym czasie zdobył czterokrotnie pole position i zdobył dwa miejsca na podium. W 1991 został kierowcą testowym zespołu Formuły 1, Canon Williams Team.
W Formule 1 zadebiutował podczas wyścigu o Grand Prix Hiszpanii 1992 w zespole Brabham, zastępując Włoszkę Giovannę Amati. Brytyjczyk zakwalifikował się tylko do rund w Niemczech i na Węgrzech. Po wyścigu na torze Hungaroring, zespół z powodu kłopotów finansowych wycofał się z Formuły 1 i Hill musiał szukać miejsca na sezon 1993. Po odejściu Nigela Mansella do serii CART i Riccardo Patrese do Benettona, został kierowcą w zespole Williams. W połowie lat 90. Hill był głównym rywalem Michaela Schumachera, dwukrotnie walcząc o tytuł mistrzowski. Ich kolizja podczas Grand Prix Australii 1994 dała Niemcowi pierwsze mistrzostwo świata, z przewagą jednego punktu. W 1996 został mistrzem świata, wygrywając osiem rund. Był pierwszym w historii kierowcą Formuły 1, który zdobył tytuł, podobnie jak jego ojciec. Pomimo tego sukcesu, Williams nie przedłużył umowy z Hillem i przeszedł do zespołu Arrows, gdzie zdobył w Grand Prix Węgier 1997 ostatnie podium dla zespołu. Po roku współpracy przeniósł się do zespołu Jordan Grand Prix, który reprezentował do końca kariery. W tym czasie zwyciężył wyścig o Grand Prix Belgii 1998.
Po zakończeniu kariery, założył kilka firm, prowadził salony samochodowe i grał na gitarze. W latach 2006–2011 był prezesem British Racing Drivers’ Club (BRDC), w tym czasie przyczyniając się do przebudowy toru Silverstone i zabezpieczenia przyszłości wyścigu o Grand Prix Wielkiej Brytanii, poprzez podpisanie siedemnastoletniej umowy.
Wczesne lata Damon Hill urodził się 17 września 1960 w Londynie, w dzielnicy Hampstead, jako jedyny syn kierowcy Formuły 1, Grahama Hilla i jego żony, Bette. Graham Hill jeździł w mistrzostwach świata Formuły 1 od 1958 i w późniejszym czasie udało się dwukrotnie zdobyć tytuł mistrzowski, w 1962 i 1968. Jego kariera wyścigowa zapewniała wygodne życie dla całej rodziny. Bette (z domu Shubrook) była wioślarką i zdobyła brązowy medal na Mistrzostwach Europy w wioślarstwie w Amsterdamie w 1954. Ma także dwie siostry, Brigitte i Samanthę. W 1975 rodzina Hillów mieszkała w dużym domu z basenem w Hetfordshire, a Damon uczęszczał do prestiżowego The Haberdashers’ Aske’s Boys’ School.
29 listopada 1975 w wyniku katastrofy lotniczej zginął jego ojciec. Po katastrofie rodziny ofiar pozwały wdowę po Grahamie, Bette, za to, że jej mąż nie zastosował się do instrukcji kontrolerów ruchu lotniczego, nie przeprowadził kontroli technicznej samolotu. Firma ubezpieczeniowa odmówiła wypłaty odszkodowania, a Bette musiała sprzedać większość aktywów, w tym trofea i dom rodzinny. Śmierć ojca spowodowała, że Damon musiał porzucić dotychczasową szkołę, a na edukację musiał dorabiać, pracując jako kurier i robotnik na budowie.
Kariera Początki thumb|left|180px|Kask Hilla podczas startów w barwach Williamsa Hill rozpoczął karierę w sportach motorowych w 1981 roku, startując w wyścigach motocyklowych. Używał tego samego projektu kasku jak jego ojciec – osiem białych pasków w kształcie wioseł ułożonych pionowo wokół górnej powierzchni ciemnoniebieskiego kasku. Kask, jak i jego kolor nawiązywały do klubu London Rowing Club, którego Graham Hill był członkiem w latach 50. Zdobył mistrzostwo w klasie 350cc, jednak jego matka, zaniepokojona niebezpieczeństwem związanym z motocyklami, namówiła go do pójścia do Winfield Racing School w Magny-Cours. Po ukończeniu szkoły, jeździł sporadycznie w samochodach jednomiejscowych do 1984. W następnym roku, dołączył do Brytyjskiej Formuły Ford. Hill, prowadząc Van Diemena dla zespołu Manadient Racing wygrał sześć wyścigów.
W 1986 dołączył do Brytyjskiej Formuły 3. Pierwotnie miał zostać kierowcą West Surrey Racing, jednak utrata głównego sponsora, jakim było Ricoh i śmierć Bertranda Fabiego w lutym 1986, zniweczyła te plany. Pomimo tego, nie zrezygnował z kariery kierowcy wyścigowego. Hill pożyczył 100 tysięcy funtów na starty w zespole Murray Taylor Racing w 1986, później zdobył zwycięstwa razem z zespołem Intersport Racing. W 1988 zajął trzecie miejsce w mistrzostwach, za JJ Lehto i Garym Brabhamem. Rok 1989 spędził na startach w różnych seriach – wziął udział w dwóch wyścigach Brytyjskiej Formuły 3000, w 24-godzinnym wyścigu Le Mans i w wyścigu BTCC na torze Donington Park.
Formuła 3000 W połowie 1989, zespół Footwork Formula, startujący w Międzynarodowej Formule 3000 zwolnił Ukyō Katayamę. Szef zespołu, John Wickham postanowił zorganizować testy, na których pojawili się Damon Hill i Perry McCarthy. Ich czasy były porównywalne, lecz Wickham, sugerując się również zdaniem sponsorów, postanowił zatrudnić Hilla. W sześciu wyścigach, trzykrotnie dojeżdżał do mety, notując najlepszy wynik w rundzie na torze Circuit de Spa-Francorchamps, gdzie zajął 14. miejsce. Jego wysiłki o zakwalifikowanie się do wyścigów sprawiły, że przed sezonem 1990, szef ekipy Middlebridge Racing, John McDonald zaoferował mu miejsce w zespole. Sezon ten był nieco lepszy – trzykrotnie startował z pole position i prowadził w pięciu wyścigach, jednak nie ukończył ani jednego, lecz w wyścigu na Brands Hatch zajął drugie miejsce. To sprawiło, że w klasyfikacji zajął trzynaste miejsce. Swój samochód nazwał ciągle psującym się cholerstwem. W 1991 roku przeniósł się do ekipy Eddie Jordan Racing, startującego jako Barclay Team EJR. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich ekip, był to bardziej zaawansowany zespół, gdzie Johnny Herbert i Jean Alesi zdobyli tytuły mistrzowskie, odpowiednio w latach 1988 i 1989. W międzyczasie, Jordan wszedł do Formuły 1 jako Jordan Grand Prix i stopniowo wycofywał się z Formuły 3000. Czterokrotnie punktował, w tym raz zdobył trzecie miejsce. W klasyfikacji znalazł się na siódmej pozycji.
Formuła 1 Pierwszy kontakt Hilla z Formułą 1 miał miejsce w 1988, kiedy testował samochód Benetton B188 z turbodoładowanym silnikiem Forda. W trakcie startów w Formule 3000 w 1991, Hill postanowił skontaktować się z Frankiem Williamsem, szefem ekipy Williams w Formule 1, z zapytaniem czy znajdzie się miejsce dla niego w zespole. Otrzymał pozytywną odpowiedź i w lutym 1991 został kierowcą testowym w brytyjskim zespole, zastępując Marka Blundella, który został partnerem zespołowym Martina Brundle w Brabhamie. Otrzymał komplementy od kierowców, jak i Patricka Heada. Jednakże nie widział przyszłości w Formule 1, ponadto na jednej z konferencji prasowych, Nigel Mansell przyznał, że Damon Hill ma zbyt duże nogi, aby stać się prawdziwym kierowcą Formuły 1.
Brabham (1992) thumb|Brabham BT60B, którym Damon Hill zadebiutował w Formule 1 w 1992 roku Początek sezonu 1992, Hill spędził ponownie jako tester w zespole Williams. Nieoczekiwanie pojawiła się szansa startów w wyścigach Grand Prix Formuły 1. Po Grand Prix Brazylii, zespół Brabham zwolnił Giovannę Amati, z powodu braku zainteresowania sponsorów i trzykrotnego niezakwalifikowania się do wyścigu. Stajnia, wciąż kierując się zasadą, że kierowca przyciągnie sponsorów postanowiła o zatrudnieniu Damona Hilla. Partnerem zespołowym Brytyjczyka był Eric van de Poele, wicemistrz Formuły 3000 z 1990, wcześniej startujący dla zespołu Modena. Samochód Brabham BT60B był napędzany dziesięciocylindrowym silnikiem Judd o pojemności 3,5 litra.
Utytułowana ekipa borykała się wtedy z problemami finansowymi. Już przed Grand Prix Hiszpanii, zespół miał kłopoty, ponieważ ciężarówki stajni zostały zablokowane przez urząd celny, w wyniku złożenia wniosku przez wierzyciela zespołu. Kwalifikacje na torze Circuit de Catalunya ukończył na ostatniej, 30. pozycji. Nieco lepiej było w kwalifikacjach do Grand Prix San Marino, gdzie znalazł się pozycję wyżej, wygrywając również ze swoim kolegą zespołowym. Przed rozpoczęciem weekendu, Brabham nie posiadał silników, gdyż nie zapłacili za silniki Judd. Sesję kwalifikacyjną do Grand Prix Monako ukończył na 28. miejscu i dalej nie zakwalifikował się do wyścigu. W kwalifikacjach do Grand Prix Kanady, tak jak w Hiszpanii, zajął ostatnie miejsce. Podobna sytuacja nastąpiła podczas sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix Francji. Przełom nastąpił na torze Silverstone.
W kwalifikacjach zajął 26. miejsce, ostatnie premiowane awansem i po raz pierwszy przystąpił do wyścigu. Wyścig ukończył na szesnastym miejscu, ze stratą czterech okrążeń do zwycięzcy, Nigela Mansella. Kolejnym wyścigiem w kalendarzu było Grand Prix Niemiec. Brytyjczyk ukończył kwalifikacje na 30. miejscu i nie przeszedł do wyścigu. Do Grand Prix Węgier, zespół wystawił samochód tylko dla Hilla. W kwalifikacjach Brytyjczyk zdobył 25. wynik, kwalifikując się po raz drugi w sezonie do wyścigu. Rundę zakończył na jedenastym miejscu, ze stratą czterech okrążeń do Ayrtona Senny. Po wyścigu, z powodu braku pieniędzy zespół wycofał się z mistrzostw.
Swój pierwszy sezon Damon Hill ukończył z zerowym dorobkiem punktowym i nie został sklasyfikowany w klasyfikacji mistrzostw.
Williams (1993–1996) Jeszcze podczas Grand Prix Włoch 1992 Hill pojawił się w padoku, aby starać się o posadę kierowcy wyścigowego na sezon 1993, lecz bezskutecznie. W tym samym czasie Mansell ogłosił, że odchodzi z zespołu, gdyż nie chce mieć za partnera zespołowego Alaina Prosta, z którym stajnia podpisała kontrakt, ponadto Brytyjczyk nie zaakceptował faktu, iż Frank Williams nie zgodził się na podwyższenie wynagrodzenia po zdobyciu tytułu mistrzowskiego. Drugi z kierowców, Riccardo Patrese przeniósł się do ekipy Benetton. Williams chciał zatrudnić Ayrtona Sennę, jednak Prost zażądał klauzuli, w którym zablokował możliwość przejścia Senny do zespołu. Patrick Head zaproponował Williamsowi Hilla, choć szef zespołu chciał zatrudnić bardziej doświadczonych kierowców, m.in. Bertranda Gachota, Mikę Häkkinena, Johnny’ego Herberta czy Martina Brundle. Head upierał się przy swoim stanowisku, stwierdzając, że Hill nie tylko jest kierowcą testowym, ale człowiekiem, który chce udowodnić, że zasługuje na swoją szansę. W listopadzie 1992 Hill udał się na sesję testową na tor Paul Ricard. W trakcie lotu do Francji jego samolot miał turbulencję. Wówczas Hill powiedział:
Zespół postanowił zatrudnić Hilla jako partnera zespołowego dla Alaina Prosta. Za Hillem przeważało także doświadczenie w elektronicznych systemach wspomagania.
1993