– japoński łyżwiarz figurowy, startujący w konkurencji solistów. Dwukrotny mistrz olimpijski (2014, 2018) i uczestnik igrzysk olimpijskich (2022), dwukrotny mistrz (2014, 2017), trzykrotny wicemistrz (2015, 2016, 2019) oraz dwukrotny brązowy medalista mistrzostw świata (2012, 2021), mistrz (2020) i trzykrotny wicemistrz czterech kontynentów (2011, 2013, 2017), czterokrotny zwycięzca finału cyklu Grand Prix (2013–2016), mistrz świata juniorów (2010), zwycięzca finału Junior Grand Prix (2009) oraz 6-krotny mistrz Japonii (2013–2016, 2021–2022).
Hanyū stał się pierwszym w historii łyżwiarzem figurowym, który przekroczył barierę 100 punktów za program krótki, 200 – za program dowolny oraz 300 w łącznej punktacji. Ponadto został pierwszym mistrzem olimpijskim w kategorii solistów z kraju azjatyckiego oraz najmłodszym zwycięzcą zimowych igrzysk olimpijskich od 1948 roku. Hanyū zdobywając złoty medal podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2018 w Pjongczangu obronił tytuł mistrza olimpijskiego w łyżwiarstwie figurowym i stał się pierwszym łyżwiarzem od czasów Richarda Buttona w 1952 roku, który tego dokonał.
W trakcie swojej kariery 19-krotnie ustanawiał rekord świata, najwięcej w historii od czasu wprowadzenia w 2004 roku Międzynarodowego Systemu Sędziowania ISU. Po zmianie przepisów w punktacji zawodów łyżwiarskich w 2018 roku, należą do niego trzy historyczne rekordy świata (GOE±3) solistów w kategorii seniorów: za program krótki (112,72 pkt), program dowolny (223,20 pkt) i notę łączną (330,43 pkt).
W 2020 roku po zwycięstwie w mistrzostwach czterech kontynentów Hanyū został pierwszym solistą, który zdobył super szlem (ang. Super Slam), czyli wygrał we wszystkich seniorskich i juniorskich zawodach najwyższej rangi.
Kariera Początki Hanyū idąc w ślady swojej starszej siostry, rozpoczął naukę łyżwiarstwa w wieku czterech lat. W sezonie 2004/2005 po raz pierwszy rywalizował w kraju jako początkujący łyżwiarz. W tym też sezonie wygrał mistrzostwa Japonii w kategorii Junior Młodszy B (najniższej z dwóch kategorii na poziomie początkującym). Początkowo treningi nie sprawiały mu przyjemności i w pewnym momencie zastanawiał się nad przejściem na baseball, jednakże po tym, jak w 2004 roku z powodów finansowych zamknięto lodowisko w Sendai, zdał sobie sprawę z tego, jak ważna jest to dla niego dyscyplina i zadecydował o kontynuacji kariery właśnie w tej dyscyplinie sportu. W sezonie 2006/2007 Hanyū rywalizował w mistrzostwach Japonii w kategorii Junior Młodszy A, gdzie zdobył brązowy medal. Został również zaproszony do udziału w mistrzostwach Japonii juniorów, gdzie zajął 7. miejsce. W następnym sezonie zdobył mistrzostwo Japonii w kategorii Junior Młodszy A oraz wywalczył brązowy medal w mistrzostwach Japonii juniorów.
Kariera juniorska thumb|Finał Junior Grand Prix 2009
W sezonie 2008/2009 Hanyū przeszedł do grona juniorów i zadebiutował w junior Grand Prix. W swoich pierwszych zawodach serii we włoskim Merano zajął 5. miejsce. Po swoim juniorskim debiucie w cyklu Grand Prix, Hanyū wywalczył złoty medal na mistrzostwach Japonii juniorów. Występ ten zagwarantował mu udział w mistrzostwach świata juniorów, jak również zaproszenie do udziału w mistrzostwach Japonii w kategorii seniorów, gdzie zajął 8. miejsce. Mistrzostwa świata juniorów w 2009 Hanyū ukończył na 12. pozycji.
W sezonie 2009/2010 Hanyū zwyciężył we wszystkich zawodach w kategorii juniorów, w których brał udział. Tym samym wygrał on zawody cyklu junior Grand Prix w Chorwacji i Polsce oraz finał tego cyklu. W tym też sezonie wywalczył tytuły mistrza Japonii i świata wśród juniorów. Dobre rezultaty zagwarantowały mu również udział w mistrzostwach Japonii w kategorii seniorów, gdzie zajął 6. miejsce.
Sezon 2010/2011: debiut seniorski W wieku 15 lat Hanyū przeszedł do grona seniorów. Był to wyjątkowo wczesny ruch dla łyżwiarza, który mógł kontynuować rywalizację jako junior do 19. roku życia, jednakże decyzję tę motywował chęcią dalszego rozwoju i możliwością rywalizacji ze swoimi idolami oraz rywalami z kategorii juniorów. Swój pierwszy sezon w kategorii seniorów rozpoczął od zajęcia 4. miejsca na NHK Trophy 2010. W czasie tych zawodów udało mu się również wykonać pierwszego poczwórnego toeloopa w zawodach rangi międzynarodowej. W następnych zawodach z cyklu Grand Prix – Cup of Russia 2010, Hanyū uplasował się na 7. miejscu. Kolejnymi zawodami sezonu były dla niego mistrzostwa Japonii 2011, które ukończył na 4. miejscu. Pomimo tego został wybrany, by reprezentować swój kraj na mistrzostwach czterech kontynentów 2011, gdzie wywalczył srebrny medal z notą łączną 228 punktów.
Sezon 2011/2012 thumb|Hanyū podczas wykonywania piruetu Biellmann na Cup of China 2011 thumb|Hanyū ze swoją trenerką Nanami Abe na Rostelecom Cup 2011
Sezon 2011/2012 Hanyū rozpoczął od wygranej w Nebelhorn Trophy 2011. Następnymi zawodami były dla niego zawody z serii Grand Prix – Cup of China 2011, w których zajął 4. miejsce tracąc do podium niespełna 0,22 pkt. Wygrana w kolejnych zawodach – Rostelecom Cup 2011, zagwarantowała mu debiut w finale cyklu Grand Prix, w którym ostatecznie zajął 4. lokatę.
W 2011 roku Hanyū po raz pierwszy wywalczył medal mistrzostw Japonii, zajmując 3. miejsce z łącznym wynikiem 241,91 punktów. Występ ten zagwarantował mu udział w mistrzostwach świata 2012. W swoim debiutanckim występie na tych zawodach Hanyū był 7. po programie krótkim, ponad 12 punktów poniżej pierwszego Patricka Chana. Ostatecznie prawie bezbłędny program dowolny pozwolił mu na zajęcie 3. miejsca z łącznym wynikiem 251,06 punktów.
W kwietniu 2012 roku Hanyū ogłosił, że zmienia swoją dotychczasową trenerkę, Nanami Abe, na mistrza świata z 1987 roku Briana Orsera. Po przeprowadzce do Kanady Hanyū zwiększył częstotliwość treningu na lodzie do 3–4 godzin dziennie (w porównaniu do wcześniejszych 1–2 godzin, które były wynikiem połączenia ograniczonego czasu na lodzie w Sendai, nauki szkolnej i astmy).
Sezon 2012/2013 Nowy sezon Hanyū rozpoczął zwycięstwem w Finlandia Trophy 2012, gdzie w swoim programie dowolnym zaprezentował dwa poczwórne skoki, w tym po raz pierwszy w zawodach rangi międzynarodowej poczwórnego salchowa.
W pierwszych zawodach z cyklu Grand Prix – Skate America, Hanyū zdobył srebrny medal, bijąc przy tym dotychczasowy rekord świata za program krótki o ponad jeden punkt. Podczas kolejnych zawodów cyklu – NHK Trophy 2012, Hanyū po raz kolejny pobił rekord świata za program krótki, uzyskując 95,32 punkty. Dało mu to wygraną w tych zawodach oraz kwalifikację do finału cyklu Grand Prix w Sochi, który był konkursem testowym przed igrzyskami olimpijskimi. Podczas grudniowego finału zajął 2. miejsce, tracąc niespełna pięć punktów do pierwszego Daisuke Takahashiego.
Kolejnymi zawodami były dla niego mistrzostwa kraju, podczas których po raz pierwszy w karierze wywalczył tytuł mistrza Japonii, wyprzedzając o pięć punktów drugiego Daisuke Takahashiego oraz o ponad 40 punktów, trzeciego Takahito Murę.
Podczas mistrzostw czterech kontynentów 2013 Hanyū był pierwszy po programie krótkim oraz trzeci po programie dowolnym, co ostatecznie dało mu drugie miejsce za Kevinem Reynoldsem.
Ostatnimi zawodami przedolimpijskiego sezonu były dla Hanyū mistrzostwa świata 2013, na których zajął 4. miejsce po tym, jak po upadku po poczwórnym toeloopie oraz braku wymaganej kombinacji po programie krótkim zajmował odległe 9. miejsce z notą niespełna 76 punktów.
Sezon 2013/2014: mistrzostwo olimpijskie i świata thumb|Hanyū (w środku) na podium igrzysk olimpijskich 2014 thumb|Hanyū (w środku) na podium mistrzostw świata 2014 wraz z Machidą (po lewej) i Fernándezem (po prawe)
Sezon olimpijski Hanyū rozpoczął od wygranej w Finlandia Trophy 2013, zajmując pierwsze miejsce w obu segmentach zawodów. Następnymi zawodami były dla niego zawody z serii Grand Prix – Skate Canada International 2013, na których zajął drugie miejsce, przegrywając jedynie z Patrickiem Chanem. Srebrny medal zdobyty na kolejnych zawodach - Trophée Éric Bompard 2013, dał mu trzecią w karierze kwalifikację do finału cyklu Grand Prix.
Podczas finału Grand Prix w Fukuoce, Hanyū po raz kolejny pobił rekord świata za program krótki, uzyskując 99,84 pkt. Pomimo upadku przy wykonywaniu poczwórnego salchowa, za program dowolny uzyskał 193,41 pkt., poprawiając przy tym swój dotychczasowy rekord życiowy. Ostatecznie pozwoliło mu to na wygraną w tych zawodach z łącznym wynikiem 293,25 punktów.
Na grudniowych mistrzostwach Japonii, które były ostatnim sprawdzianem przed Igrzyskami Olimpijskimi w Soczi 2014, Hanyū po raz drugi w karierze wywalczył tytuł mistrza swojego kraju, wygrywając oba segmenty zawodów oraz wyprzedzając drugiego Machidę o ponad 20 punktów. Zwycięstwo w tych zawodach zagwarantowało mu również start na igrzyskach olimpijskich oraz mistrzostwach świata.
Igrzyska Olimpijskie w Soczi rozpoczął zawodami drużynowymi, podczas których – wraz z zespołem pozostałych japońskich łyżwiarzy zajął 5. miejsce. Hanyū wziął udział jedynie w programie krótkim solistów, wygrywając ten segment. Zwycięstwo w tej konkurencji dało drużynie Japonii 10 punktów w łącznej klasyfikacji.
Indywidualna rywalizacja solistów rozpoczęła się 13 lutego od programu krótkiego. Hanyū po raz kolejny w swojej karierze pobił rekord świata, zdobywając 101,45 pkt. Jednocześnie stał się on pierwszym łyżwiarzem figurowym w historii, który przekroczył barierę 100 punktów za program krótki. Następnego dnia, pomimo dwóch upadków, Hanyū zdobył najwyższą notę za program dowolny. Tym samym został on pierwszym mistrzem olimpijskim w łyżwiarstwie figurowym w kategorii solistów, który pochodził z kraju azjatyckiego, jak również najmłodszym mistrzem olimpijskim od czasów Richarda Buttona, który swój tytuł zdobył w 1948 roku mając jedynie 18 lat. Hanyū był również jedynym Japończykiem, który z Igrzysk Olimpijskich w Soczi przywiózł złoty medal.
Sezon olimpijski Yuzuru Hanyū zakończył wygraną na mistrzostwach świata w Saitamie. Po programie krótkim zajmował trzecią lokatę, tracąc prawie 7 punktów do prowadzącego Machidy. Jednakże za program dowolny uzyskał 191,35 pkt., co ostatecznie pozwoliło mu na wygraną z Machidą o niespełna 0,33 pkt.. Tym samym stał się on pierwszym łyżwiarzem figurowym od czasów Aleksieja Jagudina w 2002 roku, który w jednym sezonie wygrał finał Grand Prix oraz zdobył mistrzostwo olimpijskie i świata.
Sezon 2014/2015 left|thumb|Mistrzostwa świata 2015
Z powodu kontuzji pleców Hanyū musiał zrezygnować z udziału w Finlandia Trophy 2014. Następnymi zawodami były dla niego zawody z cyklu Grand Prix – Cup of China 2014. Po programie krótkim Hanyū zajmował drugie miejsce, tracąc 3 punkty do pierwszego Kowtuna. Następnego dnia podczas rozgrzewki przed programem dowolnym Hanyū zderzył się z zawodnikiem z Chin, Yan Hanem. Obaj byli wyraźnie kontuzjowani, ale postanowili przystąpić do zawodów. Podczas swojego programu dowolnego Hanyū upadł pięciokrotnie, pomimo tego ostatecznie zajął 2. miejsce, tracąc niespełna 6 punktów do pierwszego Maksima Kowtuna. Po zawodach założono mu szwy na czole i brodzie. Na dalsze leczenie udał się do Japonii, gdzie okazało się, że poza stłuczeniami na czole i brodzie, Hanyū skręcił sobie prawą kostkę oraz naciągnął mięśnie przepony i lewego uda.
Kilka dni przed NHK Trophy 2014 Hanyū ogłosił, że weźmie udział w zawodach, mimo że nie wrócił do formy sprzed kontuzji. Podczas zawodów w Osace, Hanyū był piąty po programie krótkim oraz trzeci po programie dowalonym, co ostatecznie dało mu czwarte miejsce z 229,80 punktami. Wynik ten zagwarantował mu udział w finale cyklu Grand Prix o niespełna 0,15 pkt..
Podczas finału cyklu Grand Prix Hanyū okazał się nie do pobicia przez innych zawodników, wygrywając całe zawody z ponad 34 punktową przewagą nad drugim Fernándezem. Podczas tych zawodów Hanyū poprawił również swój dotychczasowy rekord życiowy za program dowolny, uzyskując 194,08 pkt..