Stefan Papée (ur. 10 kwietnia 1897 w Krakowie, zm. 23 kwietnia 1981 tamże) – polski dziennikarz i krytyk teatralny oraz pedagog.
Życiorys Uczęszczał do klasycznego gimnazjum w Krakowie. Maturę zdał w 1915. Początkowo zamierzał zostać aktorem teatralnym, w związku z czym uczęszczał do krakowskiej szkoły teatralnej prowadzonej przez Kazimierza Gabryelskiego. Naukę przerwał po krytyce jego gry przez Ludwika Solskiego (Papée miał być według niego zbyt impulsywny i „uczuciowy” na dobrego aktora). Podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, nie tracąc jednak zainteresowania teatrem, czego wyrazem były recenzje pisane w czasopismach „Na przełomie” i „Czas”. W 1919 uzyskał stopień doktora nauk filozofii na podstawie pracy Komizm i humor w twórczości Henryka Sienkiewicza. Po rocznej pracy w Radomsku jako nauczyciel polonista, w 1920 przeniósł się do Poznania, gdzie do 1922 był lektorem języka polskiego na Uniwersytecie Poznańskim oraz organizował szkolne przedstawienia gimnazjalne. Podczas Powszechnej Wystawy Krajowej w 1929 kierował szkolnymi przedstawieniami teatralnymi z całej Polski. W 1921 zaczął publikować recenzje na łamach poznańskiego pisma „Teatr i Kino” (wydawcą był Marian Bogusławski)Andrzej Mężyński, Poznańska krytyka teatralna w latach 1919–1939, [w:] Kronika Miasta Poznania, nr 3/1970, s.71,76, ISSN 0137-3552..
Po II wojnie światowej, w kwietniu 1945 wrócił do Krakowa i wykładał tu najpierw w liceum pedagogicznym, a potem w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej. Ogłaszał artykuły i recenzje w „Dzienniku Polskim” (1946–1949), „Odrodzeniu” (1946–1947), „Dzienniku Literackim” (1947–1950), „Życiu Szkoły” (1948–1955). W latach 1949–1951 kierował Wojewódzkim Ośrodkiem Dydaktyczno-Naukowym Języka Polskiego w Krakowie. W 1954 wykładał w Studium Nauczycielskim, a w 1956 prowadził zajęcia z historii teatru i dramatu w PWST. W latach 1956–1965 publikował w „Teatrze”, a w 1958–1968 w „Teatrze Ludowym”.
Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera LXV-6-42).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1957)W Dniu Karty Nauczyciela „Dziennik Polski”, R.XIII, Nr 277 (4284), Kraków, 21 listopada 1957. Złoty Krzyż Zasługi (9 listopada 1931) „za zasługi na polu pedagogicznem, wychowawczem i krytyki literackiej”. Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935) „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej”. Złota Odznaka Klubu Miłośników Teatru przy Krakowskim Domu Kultury (1968)
Przypisy
Linki zewnętrzne – dostęp 7.4.2016.
Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy krytycy teatralni Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1981