Adam Piotr Skoczylas (ur. 20 stycznia 1902 w Tarnopolu, zm. 7 kwietnia 1975 w Warszawie) – polski zootechnik, profesor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Życiorys Syn budowniczego Jana Skoczylasa i Franciszki Klementyny z domu SchlewicAdam Piotr Skoczylas w: Sejm Wielki. Uczęszczał do gimnazjum, w 1918 przerwał naukę i walczył w obronie Lwowa, dwa lata później wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Do rezerwy przeszedł w stopniu plutonowego, ukończył gimnazjum i po uzyskaniu świadectwa dojrzałości rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej. W 1925 uzyskał dyplom inżyniera rolnika i rozpoczął pracę na uczelni na stanowisku asystenta, a od 1926 adiunkta w kierowanej przez prof. Jana Żółcińskiego Katedrze Chemii Rolnej i Gleboznawstwa. Równolegle był nauczycielem encyklopedii rolnictwa w Państwowej Szkole Mierniczej, a także w Szkole Drogowej. Od 1928 pracował jako instruktor Towarzystwa Gospodarskiego Małopolski Wschodniej, a w latach 1932-1937 jako inspektor hodowli owiec w Małopolskim Towarzystwie Rolniczym, kierował również Inspektoratem Hodowli Owiec działającym przy Lwowskiej Izbie Rolniczej. Zainicjował prowadzenie dokumentacji hodowlanej i kontroli użytkowości, stworzył organizację hodowców oraz zorganizował import 2334 sztuk owiec z Siedmiogrodu. Zorganizował Stację Doświadczalną dla Owcy Ciemnej Górskiej w Dydiowej oraz Stację Oceny Skór Owczych w Dublanach, w 1937 został powołany na stanowisko radcy ds. owczarstwa przy Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych, zaangażował się w problematykę obrotu wełną krajową oraz rozwojem hodowli zarodowych. Po wybuchu II wojny światowej początkowo pracował jako referent ds. hodowli owiec w Polskim Towarzystwie Zootechnicznym, a od 1 kwietnia 1941 po jego przekształceniu w Hauptverband Für Tierzucht zrezygnował z tej pracy i został inspektorem hodowli owiec w Lubelskiej Izbie Rolniczej. Działając w ruchu konspiracyjnym równocześnie dokonał sprowadzenia niemieckiego materiału zarodowego oraz zapoznania polskich hodowców z metodami wypracowanymi przez owczarzy z III Rzeszy. Po zakończeniu działań wojennych zajmował się początkowo skupem wełny i surowców włókienniczych, a następnie podjął się prac organizacyjnych przy Centrali Krajowych Surowców Włókienniczych w Łodzi, a następnie stanął na jej czele. Pod koniec 1948 został aresztowany i posądzony o sabotaż i dokonywanie przestępstw gospodarczych, po uniewinnieniu w 1949 Adam Piotr Skoczylas został powołany na stanowisko dyrektora Zakładu Surowców Naturalnych przy Głównym Instytucie Włókienniczym w Łodzi. Równocześnie wykładał owczarstwo w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego oraz na Kursach Rzeczoznawców Wełny Zagranicznej, a po 1950 pełnił funkcje dyrektora Instytutu Przemysłu Włókien Łykowych. W 1952 przeprowadził się do Warszawy i został adiunktem w Katedrze Szczegółowej Hodowli Zwierząt Wydziału Zootechnicznego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW), w 1953 został kierownikiem Zakładu Hodowli Owiec i zastępcą profesora. Od 1953 do 1955 był prodziekanem ds. studenckich Wydziału Zootechnicznego SGGW. W 1959 przedstawił pracę pt. „Polskie wełny krzyżówkowe. Metoda oceny” i uzyskał stopień doktora nauk rolniczych, trzy lata później na podstawie rozprawy pt. „Wełna krzyżówkowa. Elementy zootechnicznej oceny jakości” uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1966 wspólnie z Olgierdem Staniszkisem wyjechał do Afganistanu, gdzie opracował na zlecenie tamtejszego rządu plan modernizacji owczarstwa. W 1969 został profesorem nadzwyczajnym. W 1972 przeszedł na emeryturę.
Dorobek naukowy Adam Skoczylas jest przez wielu naukowców nazywany ojcem krajowego owczarstwa, prowadził badania nad metodami doskonalenia krajowego pogłowia owiec. W Żelaznej k. Skierniewic założył fermę doświadczalną, gdzie udało mu się wyhodować nowy gatunek owcy o wełnie krzyżówkowej tzw. owcę żeleźnieńską, która jest doskonale przystosowana do polskich warunków klimatycznych oraz ma wysoką wydajność wełny. Pozostawił liczne prace dotyczące tzw. biologii runa, a szczególnie z zakresu wełnoznawstwa m.in. dotyczące struktury włosów u owiec oraz grup włosotwórczych. Stworzył polską metodę oceny tryków na podstawie ich potomstwa, a także opracował nowoczesny program nauki hodowli owiec w szkolnictwie wyższym.
Członkostwo Wiceprzewodniczący Komitetu Nauk Zootechnicznych Polskiej Akademii Nauk (PAN); Przewodniczący Komisji ds. Hodowli Owiec przy Komitecie Nauk Zootechnicznych PAN; Wiceprezes Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego (PTZ); Członek Rady Naukowej Instytutu Zootechniki; Członek Komisji Hodowli Owiec Europejskiej Federacji Zootechnicznej; Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (do 1971)
Odznaczenia Krzyż Obrony Lwowa; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Złota Odznaka Honorowa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie; Honorowa Odznaka Polskiego Towarzystwa Zootechniczego.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Tarnopolu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Obrony Lwowa Kategoria:Pochowani na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie Kategoria:Polscy zootechnicy Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszynie Kategoria:Zmarli w 1975