Kompilator Kompilator jest narzędziem pozwalającym na „przetłumaczenie” kodu źródłowego programu na kod maszynowy zrozumiały dla procesora. Proces budowania programu możemy podzielić na dwa etapy: Faktyczna kompilacja - na podstawie kodu źródłowego programu tworzy się tzw. plik pośredni. Zawiera on jeszcze nazwy zmiennych, funkcji itd., nie można go jeszcze uruchomić. Linkowanie - na tym etapie łączone są pliki .obj/.o i biblioteki (głównie pliki .a), najważniejszą biblioteką w programach D jest Phobos. Usuwane są też zrozumiałe dla człowieka nazwy funkcji i zmiennych, powstały plik można już uruchomić. W przypadku kompilatora dmd cały proces może być przeprowadzony na raz i programista nie musi osobno kompilować i linkować programu.
Kompilacja Na etapie kompilacji, pomijając optymalizacje itp., wszystko sprowadza się do przepisania kodu D na język assembly (1 mnemonik - jeden rozkaz procesora) i kompilacji powstałego kodu assemblerem, czyli kompilatorem języka assembly. Jednak tak jak wspomniano kod ten nie zawiera wielu informacji niezbędnych do poprawnego uruchomienia i dlatego ważne jest też linkowanie.
Linkowanie Linker łączy otrzymane pliki i zmienia nazwy funkcji i zmiennych w adresy, przykładowo jeśli w pliku main.d znajduje się wywołanie funkcji szczekaj zadeklarowanej jako extern void szczekaj(); linker przeszuka inne pliki w celu znalezienia definicji (ciała) funkcji szczekaj i zmieni wywołanie w skok pod odpowiedni adres w pamięci. Pomijając oczywiście magię z ramką stosu itd.
Makefile Program make, korzystając z plików Makefile znacznie ułatwia proces budowania. Przy mniejszych projektach D jest raczej mało użyteczny, ponieważ większość można załatwić jedną komendą „dmd …” za przykład posłuży mi sytuacja w której chcę połączyć fragmenty w C++ i D.// main.d
/* Informacja o istnieniu takiej funkcji dla linkera */ extern(C++) void szczekaj();
void main(string[] args) { /* Zwykłe wywołanie */ szczekaj(); }// szczekaj.cpp
/* Nagłówek z std::cout */ #include
void szczekaj() { /* Wypisanie na ekran „Hau hau!”, przejście do następnej linii i opróżnienie bufora */ std::cout << "Hau hau!" << std::endl; }Jak wyglądałaby kompilacja bez Makefile?#build.sh #! /bin/sh
#Utworzenie katalogu obj mkdir obj
#Przłącznik -c oznacza samą kompilację, -of zmienia nazwę pliku wyjściowego dmd -c main.d -ofobj/main.o #-c jak wyżej, -o zamiast -of g++ -c szczekaj.cpp -o obj/szczekaj.o
#dmd przejmuje funkcję linkera, -L pozwala na linkowanie wybranych biblitek dmd obj/main.o obj/szczekaj.o -L-lstdc++ -ofmain
#Usunięcie katalogu na pliki pośrednie rm -rf objMakefile działa na trochę innych zasadach, definiujemy w nim reguły wykonujące określone zadania. Pierwsza reguła jest domyślna, ale można wykonać konkretną z nich, np. polecenie „make katalogi” utworzy katalog obj.#reguła „szczekaj” wymaga wykonania reguł „katalogi” i „obiekty” szczekaj: katalogi obiekty #linkowanie dmd obj/main.o obj/szczekaj.o -L-lstdc++ -ofmain #usuwanie plików pośrednich rm -rf obj
#reguła „katalogi” katalogi: #utworzenie katalogu obj mkdir obj
#reguła obiekty obiekty: #kompilacja osobnych plików, opisana wcześniej dmd -c main.d -ofobj/main.o g++ -c szczekaj.cpp -o obj/szczekaj.oWięcej o make tu.
Podsumowanie Wybór między skryptem .sh i Makefile jest sprawą indywidualną, jednak to drugie z reguły sprawdza się w większych projektach z uwagi na wymuszenie uporządkowania poleceń.