bana ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pociąg (1.2) tramwaj (1.3) kolejMały słownik gwary śląskiej, w: Marek Szołtysek, Górny Śląsk. Przewodnik po regionie, Bielsko-Biała 2005, s. 247-306, ISBN 83-7304-461-2.Danuta Kocurek, Gwara wyznacznikiem tożsamości regionalnej (na przykładzie gwary śląskiej regionu pszczyńskiego), w: Cieszyński Almanach Pedagogiczny, t. III, Konteksty językowe w edukacji, kulturze i sztuce pod red. naukową Urszuli Szuścik, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2014, s. 52. (1.4) dworzec kolejowy (1.5) płaszczyzna narzędzia (kowadła, młota)Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 321.
(1.2) () Pojadymy baną do Altrajchu. (1.4) () Ecik poszoł na bana po fatra.
(1.2) (1.4)
baniok , baniorz
(1.1)
(1.1,3–4) → kolej Wyraz ten w znaczeniu (1.2) występuje na obszarze ziemi bytomsko-tarnogórskiej, a w znaczeniu (1.4) na obszarze ziemi lublinieckiej.
(1.1) (1.2) (1.3) (1.4)
bana ()
rzeczownik (1.1) mąż
bana ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pociąg, kolej
(1.1) cuch , pòcãgla , ban
bana ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) droga, tor, orbitaSvensk ordbok, hasło "bana" (1.2) bieżnia, tor, kort (1.3) kolej, tor kolejowy (1.4) kariera, droga życiowa czasownik przechodni (2.1) torować
(1) en bana, banan; banor, banorna (2.1) att bana, banar, banade, banat, bana!, pres. part. banande, perf. part. banad
(1.1) väg, stråk, stråt (1.3) järnväg, rälsbana (1.4) levnadslopp, levnadsbana, karriär (2.1) bereda väg
(2.1) banande, baning
złożenie rzeczownikowe golfbana, hinderbana, isbana, kulbana, körbana, landningsbana, linbana, löparbana, omloppsbana, skjutbana, skridskobana, tennisbana, tunnelbana
bana ()
rzeczownik (1.1) mąż