garować ()
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) o cieście: rosnąć, powiększać swoją objętość wskutek pozostawienia na pewien czasStefan Wyrębski, O potrzebie polszczenia słownictwa technicznego, „Poradnik Językowy” nr 1/1948, s. 16. (1.2) spać (1.3) przebywać w więzieniu, odsiadywać wyrok, odbywać karę jako osadzony (1.4) o wietrze: dąć z ukosa, skośnie; również ustawiać reje z żaglami do takiego kierunku wiatru
(1.1-3)
(1.1) Pączki trzeba zawsze garować w cieple. (1.2) Będziesz do południa garował?! Też bym chciała garować tyle co ty. (1.3) Zbychowi, który za damski chuj garuje już prawie dwa roki, zostały do odsiadki ledwie trzy miechy.
(1.3) kiblować
garowanie
(1.1) → fermentować, musować, burzyć się (1.4) < → skos
(1.1) angielski: (1.1) proof