branch ()
rzeczownik policzalny (1.1) gałąź (1.2) oddział (1.3) odgałęzienie czasownik nieprzechodni (2.1) odgałęziać się
(1.1-3) branch; branches (2.1) branch, branched, branched, branches, branching
(1.1) The wind rustled the bare branches of the trees. → Wiatr szeleścił w nagich gałęziach drzew. (1.1) Mechanics is a branch of physics. → Mechanika jest gałęzią fizyki. (1.2) Our office has branches in twenty cities. → Nasze biuro ma oddziały w dwudziestu miastach. (1.3) That canal is a branch of the river. → Ten kanał jest odgałęzieniem rzeki.
branch out branchy