uspokoić ()
, ,
czasownik przechodni dokonany ( uspokajać) (1.1) czasownik zwrotny dokonany uspokoić się ( uspokajać się) (2.1)
(1.1) (2.1)
(1.1) Już jednak znaleźli się mieszczanie, którzy starają się udobruchać i uspokoić ludzi. Udaje im się to w zupełności. Wnet jednak wyrusza tłum na odwach przy Bramie Świdnickiej, aby rozbroić znajdujących się tutaj żołnierzyŚląsk w pierwszej połowie XIX i.e. dziewiętnastego wieku. (2.1) Dlaczego jesteś taki wściekły? Uspokój się wreszcie i powiedz, co się stało!
(1.1) uspokoić +
(1.1) łagodzić (2.1) doznać spokoju, ostudzić emocje
(1.1) zdenerwować, rozgniewać, zezłościć, wkurzyć, wnerwić, wkurwić (2.1) zdenerwować się, rozgniewać się, zezłościć się, wkurzyć się, wnerwić się, wkurwić się
spokojny, pokój , spokój , spokojność , spokojnik , spokojnica , uspokojenie , uspokajanie , uspokajacz , uspokoiciel , uspokoicielka , zaspokojenie , zaspokajanie , zaspokajacz spokoić , uspokajać , zaspokoić , zaspokajać spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco spokojnie, spox, spoko, spoczko spoko, spoczko uspokajający, uspokojony
(1.1) (2.1) bułgarski: (1.1) успокоя; (2.1) успокоя се czeski: (1.1) uklidnit; (2.1) uklidnit se rosyjski: (1.1) успоко́ить; (2.1) успоко́иться ukraiński: (1.1) заспоко́їти; (2.1) заспоко́їтися