__TOC__ pycha ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) nadmierne przekonanie o własnej doskonałości wykrzyknik (2.1) …służący do wyrażenia zachwycenia nad smakiem czegoś
(1.1) (2.1)
(1.1) Jerzy uważa, że jest najmądrzejszy! To chyba jest pycha! (2.1) Babciu, twój makowiec jest bardzo smaczny! Pycha!
(1.1) popaść w pychę • oślepiony / zaślepiony przez pychę
(1.1) zarozumiałość, wyniosłość, buta
(1.1) pysznić się; pyszny (2.1) pyszny
pycha się w niebie urodziła, a w piekle mieszka • pycha i chciwość na jednym drzewie rosną → dmuchać, dyszeć
(1.1) Zwykle w
angielski: (1.1) pride arabski: (1.1) مباهاة , عجب, زهو duński: (1.1) hovmod, indbildskhed; (2.1) storartet! esperanto: (1.1) fieregeco, malhumileco, orgojlo islandzki: (1.1) dramb , hroki japoński: (1.1) 高慢 (kōman), 傲慢 (gōman) niderlandzki: (1.1) hoogmoed niemiecki: (1.1) Hochmut polski język migowy: rosyjski: (1.1) высокомерие szwedzki: (1.1) högmod , högfärd , övermod , hybris , förhävelse ukraiński: (1.1) пиха włoski: (1.1) superbia , boria , alterigia , fierezza , orgoglio ; (2.1) squisito
pycha ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) przepych
(1.1) Wšykne źowća su w pśeśěgu nosyli serbsku rejowańsku drastwu, tegdy z lapu. Akle pó 2. swětowej wójnje, něźi srjejź 20. stolěśa, jo se w Smogorjowje ta nagłowowa pycha pśisamem ceła zgubiła. → Wszystkie dziewczęta nosiły w pochodzie strój do tańca, wtedy z czepcem. Dopiero po II wojnie światowej, około połowy XX wieku, zniknął w Smogorjowie prawie całkiem przepych dawnych zwyczajów.
(1.1) pychota