狼

__TOC__ ()

10

(1.1) wilk

()

rzeczownik (1.1) wilk

(1.1) 那只获救的狼被安全地放回了它原本的栖息地。(nà zhǐ huòjiù de láng bèi ānquán de fàng huíle tā yuánběn de qīxīdì) → Uratowany wilk został bezpiecznie wypuszczony z powrotem do swojego naturalnego środowiska. (1.1) 饲养员解释了驯化后的狼是怎样逐渐失去野性本能的。(sìyǎngyuán jiěshìle xùnhuà hòu de láng shì zěnyàng zhújiàn shīqù yěxìng běnnéng de) → Opiekun zwierząt wyjaśnił, jak udomowione wilki stopniowo tracą swoje dzikie instynkty.

(1.1) klasyfikator: 只 (zhī); można spotkać także 头 (tóu) w kontekście pogłowia, oraz regionalnie 匹 (pǐ) lub 条 (tiáo)

(1.1) 狼人 → człowiek-wilk (=wilkołak) • 狼子 / 小狼 → dziecko wilka / mały wilk (=wilczątko) • 狼心 → serce wilka (=dzikość, brutalność, okrucieństwo) • 狼疮 → skóra wilka (= lupus) • 天狼星 → Gwiazda Niebiańskiego Wilka (= Syriusz) • 郊狼 → podmiejski wilk (=kojot) • 土狼 → wilk ziemny (=protel) • 狼狗 → wilk-pies (=wilczak) • 狼獾 → wilk-borsuk (=rosomak)

彪腹狼腰 • 狼吞虎咽 • 狼多肉少

()

ロウ (rō); おおかみ (ookami)

rzeczownik (1.1) おおかみ → wilk