androny

androny ()

, ,

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga (1.1) brednie; ;

(1.1)

(1.1) – Androny! – zawołał Benedykt – te wszystkie cuda, tajemniczości, zagadki za grosz sensu nie mają!E. Orzeszkowa: Nad Niemnem

(1.1) brednie, banialuki, farmazony, głupstwa, duby smalone, koszałki-opałki, trele-morele; koszyczki-opałeczki, kipki-opałki, koszały-opały

gadać/opowiadać/pleść andronyDaniela Podlawska, Magdalena Świątek-Brzezińska, Słownik frazeologiczny języka polskiego, Bielsko-Biała 2008, s. 39.

Być może z „angrony” z albo z → 'długie korytarze, uliczki', przy czym USJP adnotację o włoskim pochodzeniu wyrazu opatruje znakiem zapytania.

(1.1)