dysydent () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba występująca przeciwko władzy i z tego powodu represjonowana; (1.2) osoba, która odsunęła się od grupy, do której należała (1.3) odstępca od dogmatów kościelnych, w dawnej Polsce ktoś wyznający religię chrześcijańską inną niż katolicyzm, szczególnie protestant;
(1.1-3)
(1.1) Widząc skutki dokonywanych prób, odmówił dalszych badań, stając się dysydentem.
(1.1) opozycjonista (1.2) odstępca (1.3) innowierca
dysydenckość , dysydenctwo dysydentka dysydencki dysydencko
, dissident
angielski: (1.1) dissenter, dissident, nonconformist; (1.2) nonconformist; (1.3) dissenter, religious dissident arabski: (1.1) خارج białoruski: (1.1) дысідэнт ; (1.2) адступнік ; (1.3) дысідэнт , іншаверац , іншавер bułgarski: (1.1) дисидент ; (1.3) дисидент czeski: disident esperanto: (1.1) disidento; (1.2) disidento; (1.3) disidento francuski: (1.1) dissident ; (1.2) dissident ; (1.3) dissident hiszpański: (1.1) disidente ; (1.2) disidente ; (1.3) disidente niemiecki: (1.1) Dissident ; (1.2) Dissident ; (1.3) Dissident rosyjski: (1.1) диссидент szwedzki: (1.1) dissident ; (1.2) dissident