chałtura () ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) dodatkowa, łatwa praca (szczególnie z dziedziny kultury, sztuki), ale zazwyczaj mało ambitna, wykonywana jedynie dla szybkiego zarobku, często niedbale (1.2) efekt, produkt chałtury (1.1)
(1.1-2)
(1.1) Nie mogę dziś wpaść do ciebie, bo mam chałturę na bankiecie dla jakichś nowobogackich. (1.2) Przyszedł właściciel galerii obejrzeć moje obrazy, a tu na wierzchu leżą same chałtury.
(1.1) chałtura piosenkarska • łapać/uprawiać chałturę
chałturnictwo , chałturnik , chałturowiec , chałturszczyk , chałturzysta , chałturzystka chałturka chałturowy, chałturniczy chałturzyć
Początkowo tylko w żargonie teatralnymJan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 90.
bułgarski: (1.1) халтура francuski: (1.1) petit boulot hiszpański: (1.1) chapuza ; (1.2) chapucería , chapuza rosyjski: (1.1) халту́ра ukraiński: (1.1) халту́ра