__TOC__ paragon ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) dokument, najczęściej kwit z bloczka kasowego, świadczący o zapłacie za zakupiony towar (1.2) współzawodnictwo, emulacja; porównanie z kimś
(1.1)
(1.1) Nie dostałem paragonu w sklepie.
paragonik paragonowy
(1.2) – kamień pobierczy; próba, od (parakonán) – trzeć; ostrzyć na kamieniu (par(a) + akonē, osełka)
angielski: (1.1) receipt, bill of sale baskijski: (1.1) ordainagiri białoruski: (1.1) чэк czeski: (1.1) paragon duński: (1.1) kassebon , bon , kvittering , kassestrimmel estoński: (1.1) kviitung hiszpański: (1.1) recibo , tique niemiecki: (1.1) Kassenbon , Kassenzettel , , rosyjski: (1.1) кассовый чек ukraiński: (1.1) чек
paragon ()
rzeczownik (1.1) niedościgły wzór, ideał
paragon ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) paragon
(1.1)
paragonový