konsul () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) urzędnik państwa pełniący funkcje za granicą, w urzędzie konsularnym; (1.2) w starożytnym Rzymie: wysoki urzędnik odpowiedzialny za politykę zagraniczną; (1.3) we Francji: tytuł jednego z trzech najwyższych członków rządu w okresie I Republiki; (1.4) rajca, członek rady miejskiej
(1.1-4)
(1.2) W państwie rzymskim wybierało się dwóch konsulów; gdy jeden był obecny w Rzymie, żeby zarządzać miastem, drugi mógł ruszyć z wojskiem i prowadzić wojnę w bardziej odległych prowincjach Imperium.
konsulat konsularny
Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 330.
angielski: (1.1) consul; (1.2) consul; (1.3) consul baskijski: (1.1) kontsul; (1.2) kontsul białoruski: (1.1) консул ; (1.2) консул ; (1.3) консул bułgarski: (1.1) консул ; (1.2) консул ; (1.3) консул czeski: (1.1) konzul duński: (1.1) konsul ; (1.2) konsul esperanto: (1.1) konsulo; (1.2) konsulo hiszpański: (1.1) cónsul ; (1.2) cónsul kataloński: (1.1) cònsol niemiecki: (1.1) Konsul ; (1.2) Konsul ; (1.3) Konsul norweski (bokmål): (1.1) konsul ; (1.2) konsul norweski (nynorsk): (1.1) konsul ; (1.2) konsul nowogrecki: (1.1) πρόξενος słowacki: (1.1) konzul szwedzki: (1.1) konsul ; (1.2) konsul tajski: (1.1) กงสุล węgierski: (1.1) konzul; (1.2) konzul; (1.3) konzul
konsul ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) konsul
konsul ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) konsul
konsul ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) konsul
konsul ()
rzeczownik (1.1) konsul