rufa ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) tylna część kadłuba statku; (1.2) pośladki (1.3) zwrot przez rufę
(1.1-2)
(1.1) Niektóre jednostki posiadają identyczny dziób i rufę, co zapewnia jednakowe warunki pływania w obu kierunkachWikipedia. (1.2) Sprzedawczyni zlekceważyła mnie, obróciła się rufą i wyszła na zaplecze. (1.3) Jacht zrobił rufę i wyostrzył do półwiatru.
(1.1) dziób (1.3) sztag
rufowy
(1.2) angielski: (1.1) stern, aft baskijski: (1.1) txopa, popa; (1.2) popa bułgarski: (1.1) кърма czeski: (1.1) záď francuski: (1.1) poupe galicyjski: (1.1) popa hiszpański: (1.1) popa kataloński: (1.1) popa łaciński: (1.1) puppis nowogrecki: (1.1) πρύμνη , πρύμη portugalski: (1.1) popa rosyjski: (1.1) корма ; (1.2) корма rumuński: (1.1) cârmă słowacki: (1.1) korma szwedzki: (1.1) akterskepp włoski: (1.1) poppa
rufa ()
przymiotnik (1.1) rudy (kolor) (1.2) rudy (rudowłosy)
(1.1-2)
(1.1) rufa dendrocigno
rufulo
rufa ()
(1.1) od rufo
rufa ()
rzeczownik (1.1) srebro
zobacz też: Indeks:Rohingya - Pierwiastki chemiczne
rufa ()
ru̇fa • rüfa
czasownik (1.1) wołać
anöhrufa