gwizdek ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) nieposiadający części ruchomych przyrząd wytwarzający dźwięki pod wpływem wdmuchiwanego powietrza; (1.2) dźwięk wydawany przez gwizdek (1.1) (1.3) ozdobna imitacja gwizdka (1.1) na sznurze mundurowym rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) ktoś, kto lubi gwizdaćAnna Kostecka-Sadowa, Wybrane tendencje słowotwórcze w polszczyźnie południowokresowej na przykładzie Mościsk i okolic (uwagi o zjawiskach słowotwórczych w języku Polaków południowokresowych), „Socjolingwistyka” XXVII, 2013, s. 156.
(1.1-3)
(1.1) Kupiłem dziecku gwizdek i teraz mam kłopot. (1.2) Każdy mecz piłkarski zaczyna się od gwizdka sędziego.
(1.1) gwizdek policyjny / sędziowski (1.2) gwizdek sędziego • gwizdek ostrzegawczy
(1.1) świstawka, (1.2) gwizd, pogwizd
gwizd , gwizdanie , gwizdnięcie , wygwizdów gwizdeczek gwizdać , gwizdnąć , wygwizdać , wygwizdywać gwizdkowy
na pół gwizdka • do ostatniego gwizdka • cała para w gwizdek
angielski: (1.1) whistle baskijski: (1.1) txilibitu białoruski: (1.1) свісток ; (1.2) свісток , свіст chorwacki: (1.1) zviždaljka fiński: (1.1) pilli francuski: (1.1) sifflet hiszpański: (1.1) silbato , pito ; (1.2) silbido , pitido kazachski: (1.1) ысқырық litewski: (1.1) švilpukas niderlandzki: (1.1) fluit , fluitje nowogrecki: (1.1) σφυρίχτρα ; (1.2) σφύριγμα portugalski: (1.1) apito rosyjski: (1.1) свисток serbski: (1.1) звиждаљка szwedzki: (1.1) visselpipa ukraiński: (1.1) свисток