ceklatum chodzić ()
, ,
fraza czasownikowa nieprzechodnia niedokonana ( brak) (1.1) włóczyć się po nocy
(1.1) ; „ceklatum”
(1.1) Zdać się też za pociechę całą noc pić, […] ceklatum chodzić i inych rozlicznych wszeteczności używać. Ale przewróciwszy kartę na wspak, gdy ta pociecha zlęże, pewnie smętek urodziMikołaj Rej: Żywot człowieka poćciwego, księga II, rozdz. 40.. (1.1) W tym szczególniey czasie próżniacy i rospustnicy szlifowali mieyskie bruki (chodzili ceklatum, strzelali po próżnicy), a po ulicach wszędzie pełno było skrzypic i dudówWacław Aleksander Maciejowski, Polska aż do pierwszej połowy XVII wieku pod względem obyczajów i zwyczajów, t. III, Warszawa 1842..
Cząstka ceklatum stanowi pseudołacińską derywację od ceklarzJan Karłowicz, Słownik wyrazów obcego a mniej jasnego pochodzenia używanych w języku polskim, z. I: A-E, Kraków 1894..