połysk ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) błyszczenie się czegoś (1.2) wrażenie optyczne, które powstaje dzięki odbiciu i rozproszeniu światła na powierzchni ciał stałych i cieczy lub bezpośrednio nad ich powierzchnią; (1.3) właściwość powierzchni minerału sklasyfikowana jednym z dziewięciu określeń podobieństwa;
(1.1)
(1.2) Wszystkie metale wykazują wyraźny połysk. Wrażenie połysku jest subiektywne: występuje ono wtedy, gdy w świetle rozproszonym czy odbitym mamy wyraźną zależność światła od kierunku patrzenia. (1.3) Minerały mogą wykazywać różne typy połysku na zewnętrznych powierzchniach kryształów oraz na wewnętrznych powierzchniach przełamu lub łupliwości. Popularnie występujący w przyrodzie kwarc charakteryzuje połysk szklisty na ścianach kryształu, natomiast tłusty na powierzchniach wewnętrznych.
(1.1) mat, matowość
połyskiwać połyskliwy
na wysoki połysk
angielski: (1.1) lustre, gloss, shine arabski: (1.1) لمع duński: (1.1) glans ; (1.3) glans esperanto: (1.1) poluro jidysz: (1.1) גלאַנץ (glanc) kataloński: (1.1) esclat osmański: (1.1) آب (âb) rosyjski: (1.1) блеск , сверка́ние , сия́ние ; (1.2) блеск , блик ; (1.3) блеск sanskryt: (1.1) आभा ukraiński: (1.1) гля́нець , по́лиск