pękać ()
, ,
czasownik (1.1) przestawać być całym na skutek powstania rysy, szczeliny lub otworu (1.2) o czymś naciągniętym, napiętym: rozrywać się, najczęściej na dwie części (1.3) bać się, odczuwać strach
(1.1-3)
(1.1) Na wiosnę, gdy zrobi się dostatecznie ciepło, pąki pękają na drzewach. (1.3) Nie pękaj! Zrób to!
pękanie , pęknięcie spękać, pęknąć pękaty
pękać ze śmiechu • pękać z dumy • pękać ze złości • pękać w szwach
angielski: (1.1) burst; (1.2) burst duński: (1.1) briste, sprænge, revne, sprække, springe niderlandzki: (1.1) breken, barsten niemiecki: (1.1) bersten norweski (bokmål): (1.1) briste szwedzki: (1.1) spricka, brista, rämna wilamowski: (1.1) płocca, płoc; (1.2) płocca, płoc włoski: (1.1) incrinare, screpolarsi, spaccare; (1.2) scoppiare; (1.3) schiattare