gnać ()
, ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( pognać) (1.1) pędzić, spieszyć się, jechać bardzo szybkognać w: Słownik Języka Polskiego Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007 ISBN 9788301146269 (1.2) szybko biec, by dogonić kogoś lub coś czasownik przechodni niedokonany ( pognać) (2.1) popędzać, zaganiać dokądś zwierzęta, rzadziej ludzi (2.2) pospieszać do działania
(1.1) (2.1)
(1.1) Miałem wyrzuty sumienia, że w domu zostawiam samą Kaję, ale wystarczył jej telefon… jej namawianie bym przyjechał… i rzucałem wszystko i gnałem. (2.1) Gnam ja tych gnoi, ale i tak co się człowiek plecami obróci, zaraz wlezą. A jak się nie upilnuje, to jeszcze naszczają, skurwysyny.
(1.1) pędzić, zasuwać, popylać, grzać, zaiwaniać; zapierdalać, popierdalać, zapieprzać (2.1) pędzić, pośpieszać, poganiać, gonić
(1.1) ociągać się
gnanie
angielski: (1.1) speed; (1.2) rush; (2.1) drive; (2.2) goad, rush duński: (1.1) ile hiszpański: (1.1) correr, ir echando leches jidysz: (1.1) כאַפּן (chapn) liwski: (2.1) aijõ; (2.2) aijõ niemiecki: (1.1) rennen, rasen; (1.2) rennen; (2.1) treiben; (2.2) antreiben rosyjski: (1.1) гнать; (2.1) гнать ukraiński: (1.1) гнати; (2.1) гнати