εθελοντής ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wolontariusz, woluntariusz (1.2) ochotnik (1.3) (przydawka rzeczowna) ochotniczy, dobrowolny, honorowy
(1) M7
(1.2) Ο αδελφός μου πήγε εθελοντής στο στρατό. → Mój brat poszedł do wojska na ochotnika.
(1.3) εθελοντής αιμοδότης → honorowy krwiodawca • εθελοντής νοσοκόμος → ochotniczy pielęgniarz
εθελόντρια εθελοντικός, εθελούσιος εθελοντικά, εθελοντικώς