sposobić ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany ( brak) (1.1) urządzać, przygotowywać coś (1.2) uczyć, kształcić kogoś do czegoś czasownik zwrotny niedokonany sposobić się ( brak) (2.1) czynić samego siebie czymś lub jakimś
(1) (2)
(1.1) Lokal obszerny na gospodę przy sklepie sposobi. (1.2) Sposobiłam ją do zdania egzaminu na dyplom nauczycielski. (2.1) Dobry chłopak, mógł los w świecie zrobić, bo miał zdatność i mógł się sposobić.
sposób , sposobność , sposobienie usposabiać , usposobić , przysposabiać , przysposobić sposobny
angielski: (1.1) arrange, prepare; (1.2) teach, educate; (2.1) teach, educate yourself