dobitnie ()
, ,
przysłówek sposobu (1.1) stanowczo i jasno, często głośno i w obrazowy sposób
(1.1) Wiktor dobitnie wyraził swój sprzeciw. (1.1) Trybunał Konstytucyjny jak i sądy administracyjne dobitnie podkreślały w swych orzeczeniach zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego i jej ochronę prawną.Magdalena Niziołek Problemy ustroju aglomeracji miejskich, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2008, ISBN 978-83-7526-542-2, s. 77
(1.1) dosadnie, stanowczo, wymownie, wyraziście, bez cienia wątpliwości
(1.1) dwuznacznie, niejasno, niezdecydowanie
dobijanie , dobitność dobitny
angielski: (1.1) distinctly, forcibly, pointedly, emphatically interlingua: (1.1) emphaticamente, expressemente węgierski: (1.1) határozottan