ornat ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wierzchnia szata liturgiczna prezbiterów; (1.2) worek na materiały agitacyjne (bibułę) (1.3) broń noszona pod wierzchnim ubraniem
(1.1)
(1.1) Proboszcz wyszedł do ołtarza w fioletowym ornacie. (1.1) W okresie zwykłym kapłan nosi ornat koloru zielonego. (1.1) Odprawiał bez ornatu, w samej stule.
(1.1) włożyć / nosić ornat • być w / chodzić w ornacie
(1.1) szata
ornacik ornatowy
diabeł się w ornat ubrał i ogonem na mszę dzwoni
→ ozdabiać
angielski: (1.1) chasuble baskijski: (1.1) kasulla chorwacki: (1.1) misnica, kazula, planeta esperanto: (1.1) mesvesto francuski: (1.1) chasuble hiszpański: (1.1) casulla irlandzki: (1.1) casal koreański: (1.1) 제의 łaciński: (1.1) casula , planeta nowogrecki: (1.1) φαιλόνιο portugalski: (1.1) casula , planeta rosyjski: (1.1) орнат rumuński: (1.1) cazula, planeta szwedzki: (1.1) mässhake ukraiński: (1.1) орнат węgierski: (1.1) miseruha, kazula wilamowski: (1.1) uørnot włoski: (1.1) casula