__TOC__ kanonik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) zakonnik z zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna; (1.2) duchowny katolicki uhonorowany członkostwem w kapitule katedralnej lub kolegiackiej;
(1.1-2)
(1.1) Syn sąsiadów wstąpił do kanoników w Krakowie. (1.2) Ich proboszcz należy do kanoników ponadliczbowych.
(1.1) kanonik laterański (1.2) kanonik gremialny / tytularny / ponadliczbowy / honorowy
(1.1) zakonnik, osoba konsekrowana (1.2) duchowny
kanonista , kanonia , kanon , kanonizacja , kanonizowanie kanonizować kanoniczny, kanoniczy, kanonizacyjny kan.
< <
angielski: (1.1) canon bułgarski: (1.2) каноник czeski: (1.1) kanovník francuski: (1.2) chanoine islandzki: (1.2) kanúki kaszubski: (1.1) kanónik niemiecki: (1.1) Kanoniker portugalski: (1.1) cónego , cônego szwedzki: (1.1) kanik węgierski: (1.1) kanonok wilamowski: (1.1) kanuənik ; (1.2) kanuənik włoski: (1.1) canonico
kanonik ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) kanonik
kánon , kanonizácia kanonizovať / kánonický, kanonický, kanonizačný