__TOC__ blæse ()
czasownik (1.1) dmuchać, dąć (1.2) wiać (o wietrze)
(1) at blæse, blæser, blæste, (have) blæst
(1.1) Damen, som blæste asken ned over lagkagen, blev flov over svineriet og forlod konditoriet uden indkøb. → Kobieta, która dmuchnęła w popiół, który osiadł na torcie, zawstydziła się tego bałaganu i opuściła ciastkarnię nie dokonawszy zakupu.
(1.2) det blæser
(1.1) puste (1.2) lufte, storme, vinde
blæse på • man kan ikke både blæse og have mel i munden
blæse ()
blase
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) płomień (1.2) pochodnia
(1.1-2)
(1.1) līeġ
blæsere
źródłosłów dla >