warczeć ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( warknąć) (1.1) o stworzeniach wydawać gardłowe, niskie dźwięki ostrzegawcze jako forma gniewu, chęci ataku (1.2) o urządzeniach wydawać niskie dźwięki przy pracy (1.3) mówić opryskliwie
(1.1) Pies szczekał zdenerwowany, warczał i szczerzył zęby. (1.2) Stojący człowiek trzymał ręce, wzniesione nad głową, i potrząsał grzechotką, wydającą głuche, warczące dźwiękiF. Ossendowski: Biały Kapitan. (1.3) Tak klnąc i sierdząc się na pannę, a czasem na siebie samych warcząc, dojechali do lasu.
(1.1) mruczeć, pomrukiwać
warczenie , warknięcie , warkot warknąć, warkotać
angielski: (1.1) growl, gnar, gnarr, snarl; (1.2) throb, whirr / whir; (1.3) snap duński: (1.1) knurre; (1.2) knurre; (1.3) knurre francuski: (1.1) gronder; (1.2) vrombir hiszpański: (1.1) gruñir; (1.2) zumbar niemiecki: (1.1) knurren; (1.2) knattern, rattern, surren norweski (bokmål): (1.1) knurre; (1.3) knurre norweski (nynorsk): (1.1) knurre, knurra; (1.3) knurre, knurra rosyjski: (1.1) ворчать, рычать szkocki: (1.1) gurr szwedzki: (1.1) morra; (1.2) brumma, surra; (1.3) brumma, morra tuvalu: (1.1) ˈgulu włoski: (1.1) ringhiare