habilitacja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) procedura pozwalająca na uzyskanie stopnia naukowego wyższego niż stopień doktora; po jego zdobyciu można się ubiegać o tytuł profesora; (1.2) stopień naukowy uzyskany w procedurze habilitacji (1.1) (1.3) rozprawa naukowa wymagana podczas procedury habilitacji (1.1), rozprawa habilitacyjna (1.4) publiczne wygłoszenie wykładu habilitacyjnego i obrona własnej rozprawy naukowej
(1.1-4)
(1.1) przeprowadzić habilitację • przystąpić do habilitacji • wstrzymać / zablokować habilitację (1.2) mieć habilitację (1.3) wydać (swoją) habilitację (1.4) wygłosić habilitację • wysłuchać habilitacji • przyjąć habilitację
habilitant , habilitantka habilitować , habilitować się habilitacyjny, habilitowany
< < < → czynić zdatnym, użytecznym
angielski: (1.1) habilitation bułgarski: (1.1) хабилитация ; (1.3) хабилитация chorwacki: (1.1) habilitacija czeski: (1.1) habilitace francuski: (1.1) habilitation hiszpański: (1.1) habilitación łaciński: (1.1) habilitatio niemiecki: (1.1) Habilitation ; (1.2) Habilitation ; (1.3) Habilitationsschrift słowacki: (1.1) habilitácia włoski: (1.1) abilitazione