feliĉulo ()
rzeczownik (1.1) szczęściarz, szczęśliwiec, szczęśliwy człowiek (1.2) błogosławiony (w użyciu rzeczownikowym)
(1.1-2)
(1.1) Feliĉulo!– li diris,– se eĉ la mondo kaj la vivo estus plej malbonaj, restos en ili unu eterna bono – la juneco!Henryk Sienkiewicz, Quo Vadis, Cześć I, Rozdział II, tłum. L. Zamenhof, wyd. Polonia Varsovio 1957.. → Szczęściarzu! – powiedział, - jeśli nawet świat i życie byłyby jak najgorsze, pozostanie w nich jedno wieczne dobro – młodość! (1.1) La fantazio estas la paradizo de l’ feliĉuloj kaj la infero de l’ malfeliĉulojSteen Blicher, Taglibro de Vilaĝ-pedelo, Maksimoj kaj pensoj, tłum. Hendrik Bulthuis. → Fantazja jest rajem szczęśliwców, a piekłem nieszczęśliwych. (1.2) Ĉu ŝi ricevos kristanan enterigon, kiam ŝi ja intence foriris en la mondon de la feliĉulojV. Ŝekspir, Hamleto, tłum. L. Zamenhof, wyd. Presejo de W. Tümmel Nurnbergo 1894.? → Czy otrzyma chrześcijański pochówek, kiedy przecież celowo poszła w świat błogosławionych?
(1.1) fizionomio de feliĉulo → fizjonomia szczęściarza
(1.2) beatulo, ĉielfeliĉulo
(1.1) malfeliĉulo
malfeliĉulo, feliĉulino, feliĉo