skrutator ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba odpowiedzialna za obliczanie głosów podczas wyborów lub głosowania, członek komisji skrutacyjnej (1.2) wnikliwy badacz, obserwator, indagator
(1.1-2)
(1.1) Po zamknięciu lokalu wyborczego skrutatorzy przystąpili do liczenia kart. (1.1) P. Kluszczyński mianował skrutatorów i czuwał z wysokości swojego podwyższenia nad tym, ażeby nie było nadużyć. (1.2) Był on niezmordowanym skrutatorem ludzkich sumień.
(1.1) mianować / wybrać skrutatora • komisja skrutatorów
(1.2) badacz, eksplorator, poszukiwacz
(1.1) urzędnik
skrutacja , skrutynium skrutować skrutacyjny, skrutatorski
→ „badacz, ten, kto przeszukuje” < → „badać, przeszukiwać”
angielski: (1.1) scrutineer, teller francuski: (1.1) scrutateur hiszpański: (1.1) escrutador łaciński: (1.1) diribitor ; (1.2) scrutator niemiecki: (1.1) Wahlhelfer , Stimmenzähler portugalski: (1.1) escrutinador włoski: (1.1) scrutatore