bąkać ()
czasownik niedokonany ( bąknąć) (1.1) mówić coś niewyraźnie, cicho lub niepewnie (1.2) napomykać o czymś, wspominać nieoficjalnie (1.3) wydawać głos podobny do głosu bąka
(1.1-3)
(1.1) Spuściwszy oczy bąkał coś niezrozumiale. (1.2) Kolega zaczął coś bąkać o pouczeniu, ale dzielny sierżant spiorunował go wzrokiem.
(1.1) bąkać + (1.2) bąkać + o
(1.1) bąkać przeprosiny • bąkać pod nosem • bąkać niezrozumiale / nieśmiało / niepewnie
(1.1) mamrotać, mówić niewyraźnie, zacinać się (1.2) przebąkiwać, napomykać, szeptać, wspominać, wzmiankować
bąkanie , bąknięcie , bąk bąknąć , przebąkiwać bąkowaty
→ wydawać niski, przeciągły głos
angielski: (1.1) mumble; (1.2) hint niemiecki: (1.1) babbeln, murmeln; (1.2) andeuten