ryfa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) żelazna skuwka lub obręcz służąca do wzmacniania elementów drewnianych, np. dyszla lub koła (1.2) kręg kuchenny (element pieca) (1.3) twarz, gęba (1.4) mina, wyraz twarzy (zwykle niezadowolony lub płaczliwy) (1.5) niepowodzenie, wpadka, kompromitująca sytuacja (1.6) stan ogólnej niemocy, bezsensu lub trudna sytuacja życiowa rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) człowiek głupi, gruboskórny, niezdarny lub prostak; cymbał, bałwan; gapa, osoba nieroztropna rzeczownik, rodzaj męski, żeński lub nijaki (3.1) beksa
(1.1-6) (2.1)
(1.3) Jego właśnie Andrzej zamalował w ryfę i nos mu rozjuszył. (1.4) Ale zrobił ryfe! (1.5) Przyłapali nas, ale ryfa. (2.1) Bo jesteś przecie wielki ryfa z małego miasteczka, gruboskórne drągalisko w cienkich kortach, szuja rodzima…Żeromski Stefan, Dzieje grzechu. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1908. (2.1) Niech ją, kto chce, bierze, byle nie taki bałwan, taki niedźwiadek, taki ryfa.Henryk Sienkiewicz, Rodzina Połanieckich. Powieść, Pisma Henryka Sienkiewicza, Warszawa 1897. (3.1) Co to za ryfa, beczy i beczy!
(1.1) obręcz, skuwka (1.3) twarz, gęba (1.4) grymas, mina (1.5) wpadka, przypał, klops, lipa, niepowodzenie (2.1) cymbał, bałwan, prostak, gapa, bufon
→ obręcz • → dętka, obręcz, opona