wrzeciądz ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) urządzenie do zamykania bramy lub drzwi, najczęściej w postaci żelaznej sztaby, drąga obracającego się na sworzniu lub krótkiego łańcucha nakładanego na skobel; (1.2) element ograniczający, krępujący lub stanowiący barierę (1.3) żelazny łańcuch, pęta lub kajdany
(1)
(1.1) Drzwi wszystkie w bramie i innych budowlach zamkowych, zamykały się na wrzeciądze, skoble żelazne, kolca, łańcuchy i kłódki. (1.1) Warkły wrzeciądze katedralnej bramy, otwarło się łono świątyni Pańskiej i Kościół. (1.2) Nie miały czasu nasze biedne żądze wytchnąć od pracy wśród wiosny uniesień, a nim nam wywczas otwarł swe wrzeciądze, żądze umarły i nadeszła jesień.
(1.1) zamknąć na wrzeciądz • zawrzeć wrota / bramę / drzwi na wrzeciądz • uchylić wrzeciądz
(1.1-3) rzeciądz, rzecządz, wrzecąc, wrzeciąż