mojra ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ; lub nieuchronna kolej rzeczy; siła wyższa wyznaczająca z góry zrządzenia losu (1.2) , lub odczucie bardzo silnego niepokoju, lęku lub paniki w obliczu zagrożenia
(1.1) (1.2)
(1.1) Brakowało mi tego słówka: mojra. Inaczej los, fatum. Jak tak popatrzeć, rozejrzeć się dokoła polka-mojra ma szanse na to, by stać się pieśnią tłumaczącą rytm wydarzeń pomiędzy Odrą, Wisłą i Bugiem. (1.1) Pierwotnie mojra było raczej pojęciem filozoficznym i oznaczało przeznaczenie i los człowieka oraz ogólne, nieubłagane prawa świata. Każda istota ludzka od narodzin miała swoją mojrę, określającą długość życia oraz szczęście i nieszczęścia jakie ją spotkają. (1.1) Stwierdzenie to można łatwo podważyć, bo nie umiejąc zdefinjować takich słów, jak los, przeznaczenie, mojra… tym mniej mówimy o ich ważności czy błahości. (1.2) I powiem ci, że sam miałem mojra jak Koziołek krzyknął, żeby wytykać, bo Hela przyjechała. Obydwie nogi w lewe nogawkie żem wpakował i patrze, nie mogie iść, zlękłem się, że mnie sparaliżowało. (1.2) Co ty, Mirek, mojra chcesz mi napędzić? (1.2) Kto zna Antka czuje mojręAle jeden nie znał jej -I naraził się dlatego na dintojrę,Skończył się z przyczyny tej. (1.2) A róbcie, co chcecie, mojrą mnie nie zastraszą!
(1.2) mieć mojra • czuć mojrę
(1.1) fatum, los, przeznaczenie, konieczność; ananke (1.2) strach, lęk
(1.1) () < → cząstka, udział; przeznaczony w życiu los (1.2) zapożyczenie z
W znaczeniu (1.2) wyraz występuje głównie w zastygłej formie: jako „mojra” w zwrocie „mieć mojra” (traktowane jako formy męskiej „mojr”) lub „mojrę” w zwrocie „czuć mojrę” (zgodnie z deklinacją żeńską).