naganka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kierowanie zwierzyny w stronę stanowisk strzeleckich podczas polowania (1.2) grupa pomocników myśliwskich biorących udział w napędzaniu zwierząt (1.3) nagonka; zorganizowana i natężona akcja wymierzona przeciwko jakiejś osobie, grupie lub instytucji w celu jej zaszkodzenia
(1)
(1.1) W polowaniu na daniele stosowane są następujące sposoby: zasiadka, podchód, podjazd lub cicha naganka. (1.1) Zabrania się polować z naganką na sarny-kozły. Zakaz ten nie dotyczy polowań na sarny-kozły i koźlęta metodą cichych pędzeń. (1.1) Polowanie z naganką, bez flader, polega na tym, że naganka obstawia partię lasu z trzech stron, z czwartej zaś stoją myśliwi. (1.2) Psy szczekają, naganka wrzeszczy, a zające tylko myk, myk! Aż im uszy do tyłu przygina. (1.2) Niedziela, przedświt, mróz nieduży — piękna pogoda na łowy. [...] Ruszyłem razem z innymi w nagance — rozkaz nadleśniczego, odwołania nie ma. (1.2) W polowaniu wzięło udział 14 myśliwych oraz kilkunastu uczestników naganki. (1.3) Na szczęście jest człowiek, który stawi czoło nieludzkiej nagance szowinizmu i ignorancji i podniesie swój głos na całą Francję. (1.3) Zadaniem tej naganki i oszczerstw było jednak wytworzenie zupełnej obcości i nienawiści, grubego muru pomiędzy masami pracującemi a „społeczeństwem”. (1.3) Od pierwszych kroków mojej pracy, będąc na stanowisku początkowo wiceprezesa, a potem prezesa tego związku, napotkałem się nietylko z przeszkodami, lecz z naganką prześladowaniami i prowokacją.
(1.3) naganka + na + (kogoś / coś)
(1.1) naganka na lisy / sarny / zające
(1.1) nagonka, pogonka, obława, pędzenie; osocznia, otoka, osoka (1.2) nagonka, pogonka, obławnicy (1.3) nagonka
naganiacz , nagonka , naganianie , nagonienie naganiać , nagonić , ganiać , gonić