szpilać ()
czasownik (1.1) grać w karty (1.2) , grać na instrumencieHasło „szpilać” w: Anna Kostecka-Sadowa, Mechanizmy przejmowania wyrazów niemieckich w polszczyźnie południowokresowej, „Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia Linguistica” 2020, nr 15 (Folia 306), Kraków: Wydawnictwo Naukowe UP, DOI: 10.24917/20831765.15.10, s. 126. (1.3) dokuczać (1.4) grać
(1.2) Słyszałem kiedyś, jak popularni batjarze lwowscy, Szczepcio i Tońko, opowiadali sobie treść jakiejś opery. (…) A więc: „Taj wisz, brachu, jak się zrobiło ciemno, to zaczęli szpilać takie tirli-tirli. A potym to ci wszedł taki aligancki frajer, musowo chrabia, z lagą (…)”T. Z. Kassern, Z Teatru Wielkiego. „Tajemnica Zuzanny”, „Dziennik Poznański”, R. 76, nr 100, 2 maja 1934, Poznań: Drukarnia „Dziennika Poznańskiego” S.A., s. 2.. (1.4) Ja? Jo ônego znōm ôd bajtla. Jaki to bōł mamlas. Żodnych szkōł niy pokōńczył, we fusbal niy szpiloł, na kole niy rajzowoł, a na placu ônego wszyskie synki prali. (1.4) Wybrał ja si w przeszłu suboty na Olimpijsku. Bu naszy Tajojki mieli szpilać w bala z wrocławskimi TajojkamiBranicki Witold, Na meczu „Tajojków”, „Życie Bytomskie”, Rok L, nr 42 (2576), 16 października 2006, Bytom, ISSN 0239-2941, s. 7. .
→ grać
(1.3) (1.4)