kulczyć ()
czasownik niedokonany (1.1) sadzić, siać; umieszczać nasiona w ziemi w celach uprawnych (1.2) powodować pęcznienie i rozwój ziaren (1.3) o zającu: poruszać się małymi skokami (1.4) o mężczyźnie: odbywać stosunek płciowy czasownik zwrotny niedokonany kulczyć się (2.1) kiełkować; wypuszczać pierwsze pędy roślinne
(1.2) (…) z miękkiey darni wzrośłe zioła // Pierwsza Ceres uczyła iak kulczyć nasienne // Ziarna; iak wprzęgać w iarzmo kark oporny // woła. (2.1) W czasie, gdy zawartość ziarna jest jeszcze mleczna, już ziarno w odpowiednich warunkach kulczyć się czyli kiełkować możeKiedy zacząć żniwo? w: „Gospodarz: Bezpłatny dodatek”, R. IX, nr 24, 24 czerwca 1913, Katowice: Drukiem i nakładem „Polaka”, s. 1.. (2.1) Jeżeli ziemniaki już się poczynają kulczyć, to korek się nie wytworzy, na miejsce jego powstanie lejkowato w głąb ziemniaka sięgające przyschnięcie ranyJ. S. Sikorski, Kilka uwag: Nad wpływem wielkości sadzonek: Na rezultat plonów ziemniaków w: „Rolnik i Hodowca: tygodnik rolniczo-przemysłowy ilustrowany”, wyd. główne, red. Henryk Kotłubaj, R. VIII, nr 13, 2 kwietnia 1891, Warszawa: Henryk Kotłubaj, s. 147.. (2.1) Trzymanie nasion w wodzie tak długo, aż się kulczyć zaczną, osłabia rośliny, wiele nasion zresztą gnije przy za długiém moczeniu.
(1.1) sadzić, siać (1.2) rościć, pęcznieć (2.1) kiełkować, puszczać kiełki
(1.1-2, 2.1) kulczenie , kulec , kulczyba , kieł , kiełek kólczyć (1.4) kulczenie , kulka , kulimądy
(1.1-2, 2.1) pień ; , , , () → rościć (ziarna), formę (1.4) według L. Malinowskiego od (w zn. jądro), < (J. Karłowicz odrzucał ten wywód); → jądra, → jądro
(1.1) (1.2) (1.4) (2.1)