bałamkać ()
czasownik przechodni niedokonany (1.1) , chwiać (się), bujać (się), kołysać (się), dyndać, majtać (się) (1.2) o dzwonie: dzwonić, bimbać czasownik zwrotny niedokonany bałamkać się (2.1) chwiać się, bujać się, kołysać się, majtać się
(1.1) Nie obrócił się nawet na dźwięk mego głosu, tylko mruknął:— Mam czas. Zaczekam.Jakoż rzeczywiście czekał, bałamkając coraz zawzięciej nogami i nadsłuchując głosów od strony bawiących się dzieci„Goniec Polski”, red. Stanisław Brandowski, R. I, nr 18, 6 lutego 1907, Lwów: Stanisław Brandowski, s. 2.. (1.1) Siedziała [panna], jak mówię, a ponieważ było wysoko, więc bałamkała (majdała) nogami w powietrzu z ujmującą naiwnościąT. I. K., Człowiek śmiechu. Wspomnienie o Janie Lamie w: „Kronika Rodzinna: tygodnik ilustrowany dla rodzin”, red. Marceli Godlewski, R. XLIV, nr 5, 4 listopada 1911, Warszawa: Marceli Godlewski, s. 71.. (1.1) Teraz, mając przy boku bałamkające przydługie szablisko i na plecach kokieteryjnie zarzuconą kurtkę ułańską, dniem i nocą gotów do jazd meldunkowych „pana pułkownika” […]… (1.2) I właśnie w czasie, kiedy dzwony kościołów z zawodowym bałamkaniem odprowadzały zmarłą na wieczny odpoczynek, […] uległ pan Pichoń nawrotnej chorobliwej senności. (2.1) Miał na sobie długi surdut, którego poły wetknął za pas, by nie bałamkały się między nogami podczas chodzenia. (2.1) Ojej! Dajcie mi odetchnąć, bo skonam ze śmiechu! To nasza ciotka! […] Miał też kto przyjechać do nas! […] Jeszcze czegoś takiego nie widziałem, jak żyję 16 lat. […] Takie długie, chude, wiszące ręce — ot tak się bałamkają po bokach.
(1.1, 2.1) (1.2)
() → o dzwonie: dzwonić; majtać, dyndać (np. rękoma) ,