Jednak jego żołnierze, którzy mieli najkrótszą i najłatwiejszą drogę do Kohimy, zostali opóźnieni o tydzień.
W międzyczasie dowódca brytyjskiej 14 Armii, gen. por. William Slim, z opóźnieniem zdał sobie sprawę (częściowo na podstawie japońskich dokumentów zdobytych w Sangshaku), że cała japońska dywizja zmierza w kierunku Kohimy. On i jego sztab początkowo wierzyli, że z powodu trudnego terenu w tej okolicy Japończycy będą w stanie wysłać tylko pułk, aby zająć Kohimę.
Slim wiedział, że w Kohimie jest niewiele oddziałów bojowych, dużo zaś słabo wyszkolonych żołnierzy jednostek łączności i służb pomocniczych, a w głównej bazie Dimapur 48 km na północ nie ma żadnego oddziału bojowego. W Dimapurze mieściły się potężne składy zaopatrzenia, zgromadzone na obszarze o łącznej długości 18 km i szerokości 1,6 km. Ponieważ upadek Dimapuru byłby katastrofą dla aliantów, Slim poprosił swojego przełożonego, gen. George’a Giffarda (dowodzącego 11 Grupą Armii) o więcej żołnierzy, aby bronić Dimapuru i przygotować się do zorganizowania odsieczy dla wojsk alianckich pod Imphalem.