Konflikt z królem Na początku 1657 roku sytuacja pomiędzy Pawłem Janem a Gosiewskim zaogniła się. Po zdobyciu 27 stycznia Tykocina wojsko sapieżyńskie zawiązało konfederację przeciwko królowi, domagając się zapłaty zaległego żołdu, a także pełnych prerogatyw hetmana wielkiego. Jan Kazimierz załagodził sytuacje, oddając Pawłowi Janowi w zarząd ekonomię szawelską, co doprowadziło do zawieszenia konfederacji, po czym w miesiąc później uniezależnił od siebie wojska obu hetmanów. Na wieść o wydzieleniu korpusu Gosiewskiego z wojsk litewskich Paweł Jan rozpoczął negocjacje w sprawie separatystycznego pokoju z elektorem Fryderykiem Wilhelmem. Jan Kazimierz usiłował w drugiej połowie marca bezskutecznie wymóc na Pawle Janie zgodę na rozdział wojsk litewskich, co doprowadziło do chwilowego wycofania się samego hetmana z działań wojennych. Jedyne akcje podejmował na jego rozkaz i jego siłami młodszy kuzyn, pułkownik Krzysztof Sapieha. W listopadzie zwołał w Brześciu konwokację litewską, na której senatorzy i szlachta wyraźnie wypowiedzieli się przeciwko królewskiej polityce wobec Litwy. W marcu 1658 roku na wyraźny rozkaz króla przybył do Warszawy na tzw. „zjazd warszawski”, gdzie za cenę ugody z Gosiewskim uzyskał obietnicę uregulowania spraw finansowych z wojskiem litewskim do 9 listopada 1658 roku.