E muet wymawiane jako właściwe /ə/ (a zatem jako głoska różna od /œ/ i /ø/) występuje przykładowo w kanadyjskim języku francuskim.
Na ogół jeśli szwa pojawia się na końcu wyrazu i jest wymawiane, to akcent nie pada na taką końcową sylabę, np. double /ˈdublə/ (w przypadku niewymawiania – /dubl/). Akcentowany jest jednak zaimek le w połączeniach z czasownikiem w trybie rozkazującym, gdzie końcowe <e>wymawiane jest zawsze, np. dites-le ! /dit lə/, prenez-le ! /prəne lə/; podobnie w wyrażeniu sur ce /syʁ sə/.
W zapisie ortograficznym e muet niemal wyłącznie występuje jako litera <e>(np. le, serait). Istnieją jednak dwa wyjątki – zapis <on>w wyrazie monsieur oraz zapis <ai>w wyrazie faisan i jego pochodnych (np. faisanderie) oraz w pochodnych wyrazu faire (np. bienfaisant). Natomiast stała głoska /œ/ zapisywana jest jako <eu>, <ue>, <œu>, <œ>(np. leur, accueil, cœur, œil), a w zapożyczeniach angielskich również jako <er>, <u> oraz <i> (np. thriller, pub, flirter). Stała głoska /ø/ może być z kolei zapisywana jako <eu>, <eus>, <eue>, <eux>, <œu>, <œux>, <eut>(np. neutre, pneus, queue, deux, vœu, vœux, pleut), a także jako <œud>, <œufs>, <eur>(np. nœud, bœufs, monsieur). W przypadku liter e ze znakami diakrytycznymi czyta się je w następujący sposób: <é>jako /e/ (np. vérité /veʁite/), natomiast <è>, <ê>, <ë>jako /ɛ/ (np.