Na papirusie zapisywano rodzajem tuszu, w przypadku pism okazalszych również barwnego, przechowywanego w pojemniczkach („kałamarzach”)Istnienie tych przyborów poświadcza fragment listu z papirusów odnalezionych w Oksyrynchos: „Zostawiłem matce Filumenie kałamarz z atramentem, pióra trzcinowe i nożyk, żeby mogła sobie pióra odpowiednio zaostrzyć” (Anna Świderkówna: Życie codzienne w Egipcie greckich papirusów, dz. cyt., s. 224). glinianych lub metalowychJean-Claude Fredouille: Słownik cywilizacji rzymskiej. Katowice: Książnica, 1998, s. 301.. Podobny do chińskiego, sporządzany był z delikatnej sadzy zmieszanej z tartą gumą i dostępny w postaci sproszkowanej lub zbrylonej przeznaczonej do rozprowadzenia w wodzie. Choć w dokonanej inskrypcji trwały, z zapisywaną powierzchnią łączył się mechanicznie i wstępnie był łatwo zmywalny gąbkąAnna Świderkówna: Życie codzienne w Egipcie greckich papirusów. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 223.. Natomiast do pisania na pergaminie używano atramentu (gr. mélan graphikón, łac. atramentum librarium, od ater – czarny) wyrabianego z galasówek. O trwałości tych płynów świadczy czytelność tekstów zapisanych w odległych czasachLidia Winniczuk: Ludzie, zwyczaje i obyczaje starożytnej Grecji i Rzymu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 310..